ACTUEEL Film KYAN wordt gerealiseerd (mede) dankzij crowdfunding!



Devin Stuiver was pas 5 jaar oud toen zijn broertje overleed. Nu, ruim 22 jaar later, wil hij weten hoezeer de dood van Kyan zijn karakter heeft beïnvloed. Daarom gaat hij een documentaire maken. 


Devin heeft samen met Baue van Leyden fimproductiebedrijf Spekkoper Films. De tijd is rijp om dit beladen onderwerp aan te pakken. Daar is geld voor nodig! Door middel van crowdfunding hoopten ze € 12.000 op te halen. En dat is gelukt, er is zelfs € 15.101 gedoneerd! De film gaat dus gerealiseerd worden.

Crowdfunding


"Het maken van een documentaire kost veel geld. Naast dat we zelf een grote investering doen, hebben we meerdere bedrijven bereid gevonden om ons te steunen. Voor het resterende bedrag hebben we crowdfunding opgestart bij Cinecrowd! Wij - en iedereen die bijdraagt aan de film en ons steunt op financiele of morele wijze - zijn vastbesloten een mooie, intieme, waardevolle documentaire te maken en hopen dan ook heel erg dat jullie ons willen steunen zodat we dit project tot een goed einde kunnen brengen."

Niet vanuit het standpunt van de ouders, maar vanuit de broer(s) en zus(sen)


"Met deze documentaire willen ze er zijn voor mensen die opgroeien of zijn opgegroeid in dezelfde situatie als Devin. Veruit de meeste literatuur en documentaires die over dit onderwerp gemaakt zijn, vertrekken vanuit het standpunt van de ouders. Aangetoond is dat dit rouwproces voor kinderen gecompliceerd is en er reële kansen bestaan dat dit verlies impact heeft op hun verdere leven. Een documentaire die dit blootlegt zou lotgenoten kunnen helpen dit bespreekbaar te maken en met deze situatie om te gaan."




TROOSTBOEK Verschil mag er zijn - Martine F. Delfos

Waarom zet het overlijden van je kind de relatie zo onder druk? Hoe kun je voorkomen dat je keihard uit elkaar groeit en nóg een verlies te verwerken krijgt, namelijk een echtscheiding?

In het boek Verschil mag er zijn van Martine F. Delfos, las ik een interssant antwoord op de eerste vraag: hormonen. Het overlijden van je kind is een zeer stressvolle gebeurtenis. Stress is in feite de toestand waarin men zich in geval van gevaar bevindt. Bij gevaar wordt in de hersenen een signaal afgegeven tot het produceren van (stress)hormonen en ontstaat in het lichaam een keten aan reacties. En dat heeft weer effect op ons gedrag. Mannen en vrouwen verschillen cruciaal op dit punt! Als je dit weet, kun je anders gaan handelen en elkaar aanvullen in plaats van afstoten en misschien een echtscheiding voorkomen.

Ik heb een paar alinea's uit het boek overgenomen en een paar stukjes samengevoegd. Neem even de tijd om ze te lezen, het is de moeite waard!

Stress drijft mannen en vrouwen uit elkaar

Wanneer mensen een belangrijke stress meemaken, vertonen ze hun voorkeursgedrag sterker. Dat betekent in een relatie dat het gedrag heel verschillend kan zijn onder verschillende omstandigheden. Door dit verschil in handelen van mannen en vrouwen bij stress serieus te nemen, kunnen we een aantal problemen tussen mannen en vrouwen beter begrijpen. We zien dit patroon (versimpeld tot: werken versus praten) vaak ontstaan wanneer mannen en vrouwen zich in stressvolle situaties bevinden. De meest pijnlijke daarvan is misschien wel het verlies van een kind, waarschijnlijk de zwaarste rouw die een mens kent. Het risico voor echtscheiding blijkt in deze situatie zeer groot. De aanleiding voor de scheiding is het uit elkaar drijven van mannen en vrouwen door de aard van hun reactie op de pijn van het verlies. Vrouwen nemen het mannen kwalijk dat zij in het werk 'vluchten' en niet meer over hun kind praten.


Een vader die zijn kind verloren heeft vertelt dat hij niet aan 'die praatgroepen' meedoet. Ik moet het doseren, zegt hij. Na een gesprek kan ik op mijn werk twee dagen lang geen deuk in een pakje boter slaan.

Vrouwen kunnen vaak onvoldoende inzien dat werken een - zinvolle - strategie is voor de man om zijn pijn om het verlies te verlichten, zoals voor de vrouw het praten deze functie vervult. Het zijn twéé oplossingen voor het probleem, en niet één. In feite is het zelfs zo dat het twee stukjes zijn die samen de puzzel kunnen leggen.

Het is belangrijk om oog te hebben voor het feit dat het mannelijke gedrag ook een strategie is om niet ziek te worden, terwijl het door vrouwen vaak vertaald wordt als egoïstisch bezig zijn met hun eigen wensen, de vrouw in de steek laten en het verlies vergeten.

Mannen zeggen over hun vrouw in dergelijke situaties vaak: Ze blijft erover bezig, ze blijft erover praten, dat is niet goed, daar wordt ze ziek van. En hij heeft gelijk. De vrouw wordt ziek omdat het praten zittend gebeurt en er te weinig adrenaline wordt omgezet, die de man met zijn activiteiten wel omzet. De vrouw zegt: Hij vlucht in zijn werk; hij komt zichzelf nog wel tegen. En ook zij heeft gelijk. De man 'gebruikt' de adrenaline door zijn werken, maar hij bewerkt ondertussen niet het probleem en zo wordt hij overvallen wanneer hij door omstandigheden (werkeloosheid, pensioen) niet meer kan werken. De stress komt dan onbewerkt bloot te liggen en binnen korte tijd wordt de man vaak ernstig ziek.

ACTUEEL: Tommy Wieringa geeft woorden aan verdriet


Deze post staat vandaag, 13 oktober 2017, op de website van het AD.

Het lichaam van de 25-jarige Anne Faber is gisteren na een zoektocht van dertien dagen gevonden. Het ging de afgelopen dagen zoveel over de verdachte, dat we Tommy Wieringa vroegen iets te schrijven over het slachtoffer.


Iemands dochter

'We zijn voorzichtig met onze dochters. We fietsen met ze naar school, we roepen dat ze rechts van de weg moeten blijven en niet zo moeten slingeren. We brengen hun vriendinnetjes veilig thuis, zoals ook onze eigen dochters veilig thuisgebracht worden. We hangen ze waarschuwingen om als sieraden – niet voor het boze oog maar voor mannen, vooral mannen. In het leven van onze dochters is de gewelddaad vaak een man. Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en daders.

We zijn voorzichtig met onze dochters.

Maar ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen. Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op, zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op.

Zij zijn allang blij dat ze van onze zorgen zijn verlost. De waarschuwingen, de bezweringen, al die scenario’s. Ze willen vrij zijn en onbezorgd. Zo moeten ze door de wereld kunnen fietsen, en schuilen voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht.

We zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.'

anne-faber
Anne Faber

ACTUEEL Lieve Tijn - brief van Youp van 't Hek


Lieve Tijn, 

Hier een brief van je vriend Youp. Een moeizaam epistel, want het huilen staat me nader dan het schrijven. Maar ik wil deze brief aan je kwijt. Sterker nog: ik moet hem schrijven. Omdat ik je wil bedanken voor alles wat jij als zesjarig mannetje deze oude cabaretier hebt geleerd.

Het begon in december toen je samen met je vader aan de brievenbus van Het Glazen Huis klepperde. Je bood aan om nagels te gaan lakken. In ruil voor geld. Geld voor het Rode Kruis. Voor kinderen met longontsteking. Terwijl je zelf ziek was. Doodziek. Geen longontsteking. Sinds mei wist je dat je kansloos was. Maar daar had je letterlijk lak aan.

Een paar dagen later hoorde ik jouw dokter op de radio en hij legde kalm uit wat hersenstamkanker precies inhoudt. Ik huiverde en een paar weken later zat ik bij hem in de VU. Omdat ik iets wilde doen. Iets moest doen. Kwam door jou kleine held. Ik wilde ook nagels lakken. Maar dan op mijn manier.

Dankbaar dat je me iets heel belangrijks geleerd hebt, namelijk dat je stinkend rijk wordt als je iets voor niets doet.

Al gauw had ik een groep vrienden en kennissen bij elkaar voor een actie. Nog nooit heb ik een club aardige mensen zo idioot hard zien werken. Aan filmpjes, muziekjes, radiospotjes, televisiecommercials, nagellakpotjes en alles wat bij zo’n actie komt kijken. We wilden een miljoen voor een speciale robot die als enige de ingewikkelde medicijnen aan dit soort patiëntjes veilig kan toedienen. Het eerste geld voor het financieren van de potjes hadden we snel bij elkaar. Gewoon al mijn radeloos rijke vrienden benaderd. En dat zijn er best veel. Niemand weigerde. Oké eentje. Die schreef een chagrijnige brief. Maar verder geen wanklank. Kwam door het toverwoord Tijn. Je was de held van iedereen. Zonder dat je het zelf wist heb je zoveel mensen geïnspireerd. Zelfs keiharde zakenmensen werden als was bij het horen van je naam en verdubbelden de toegezegde donatie.

Toen kon de echte actie beginnen. De titel was lakdoortijn.nl! Tientje voor Tijn. In ruil kreeg iedereen een potje nagellak in een van jouw vier lievelingskleuren. Ik twitterde mij een tennisarm, vertoonde me net als ambassadrice Wendy van Dijk een paar keer op de televisie en we zagen met zijn allen hoe het miljoen gestaag dichterbij kwam. Allemaal door jou lieve Tijn. Door jou en niemand anders. Jouw instelling. Jouw les aan ons hoe we in het leven horen te staan.

Ook Radio 3FM deed nog een keer fanatiek mee en donderdagmiddag rond twaalven haalden we het beoogde streefbedrag. Een miljoen dus.

Champagne? Nee. Ik zat op een Frans strandje en zag in de branding van de oceaan allemaal kinderen spelen. Kinderen van zes, zeven jaar oud. Allemaal Tijntjes. Likkend aan een waterijsje, druk met een schep in de weer, fanatiek achter een bal aan. Zo speelde jij een jaar geleden ook nog lieve Tijn.

Ik dacht aan een paar weken eerder. De laatste keer dat we elkaar zagen en jij mij alle roofvogels leerde. En dat ik prikloze Fanta voor je mocht halen. En dat alle mensen bij alle speeches moesten janken. Om jou lieve Tijn. En om je ouders en je broertje. Om alles.

Toen ik vrijdagochtend vroeg hoorde dat je was overleden dacht ik maar één ding: de schat heeft het zelf geregisseerd. Zijn miljoen voor zijn vriendjes en vriendinnetjes is binnen. Dus vond je dat je wel kon gaan.

Ik vroeg me even later af of de hemelpoort een brievenbus heeft en of jij, mijn kleine held, daar hebt staan klepperen en hebt aangeboden om alle nagels te lakken. Ook die van god zelf.

En misschien heb je de klauwtjes van god al gekleurd. Wat waren zijn of haar voorkeuren? Rood? Blauw? Of kon het God gewoon niks schelen?

Heb je terwijl je god lakte nog kunnen vragen waarom jij hier zo vroeg weg moest van de aarde? Je hebt toch niks misdaan? Integendeel zou ik willen zeggen. En heb je aan god kunnen vragen hoe hij of zij eigenlijk heet? Jaweh? God? Allah? Of gewoon Kees?

Lieve Tijn, ik ga je missen en ik ben je dankbaar. Dankbaar dat je me iets heel belangrijks geleerd hebt, namelijk dat je stinkend rijk wordt als je iets voor niets doet.

Lieve wonderheld van ons allemaal, we gaan je nooit, maar dan ook nooit vergeten.


ACTUEEL Brief aan Justin voor de website van Ik mis je

Bij het televisieprogramma Ik mis je horen sinds september 2016 ook een website en een Facebook-pagina met daarop onder andere brieven, artikelen en ervaringsverhalen. Aan mij de vraag of ik voor de rubriek ‘Brief aan…’ iets wilde schrijven. 'Bijvoorbeeld over hoe jullie band was, hoe u verder bent gegaan na het verlies, of wat u hem of haar nog graag zou willen vertellen.' Een brief aan Justin dus.

Eerlijk gezegd was ik niet meteen enthousiast. Ik heb al zoveel geschreven. Over hem, aan hem. Wat viel er nog toe te voegen? Elk jaar schrijf ik een paar regels in Het boek Justin. Een prachtig handgemaakt liber amicorum dat hij van opa en oma heeft gekregen. Welgeteld 23 bladzijden zijn gevuld tijdens zijn leven, de overige bladzijden na zijn overlijden. Gedurende de dagen dat hij thuis opgebaard lag hebben veel mensen er iets in geschreven. Maar ook in de jaren erna. Ik heb er brieven, gedichten en een paar kaarten in geplakt. En ik schrijf dus elk jaar op zijn sterfdag en zijn verjaardag. Het is een heel bijzonder en intiem boek. Iedereen mag het lezen, maar de inhoud blijft offline.

Ineens herinnerde ik mij een brief die ik voor het magazine to Be had geschreven. Een brief aan Justin. Dat bleek in 2012 geweest te zijn. Ik herlas hem en dacht: ik zou nu exact hetzelfde schrijven. Waarom deze brief niet plaatsen? Dat vond de redactie ook! En nu staat de brief dus op de website van Ik mis je. Met een van mijn meest dierbare foto's, genomen ongeveer een week voor zijn overlijden. Voor het eerst online


TROOSTMUZIEK Kom maar bij mij - Do



Kom maar bij mij
dan zet ik alles opzij
Kom maar bij mij
huil lekker uit
en laat je tranen vrij

Zeg maar even niets
laat je ongedwongen gaan
stort je hart maar uit
en maak een einde aan je pijn

Kom maar bij mij
slik nou je tranen niet door
want als je je uit hier zo bij mij
lucht dat je even op
Dus kom maar even hier
en vertrouw me nou maar blind
open als een kind
misschien vergeet je je verdriet

Hou me maar vast
en vertel me wat er is
ga je verdriet niet uit de weg
Kom maar bij mij
voel je maar vrij
als je je pijn met me deelt
Kom maar bij mij
ik droog je tranen
als je je openstelt

Praat maar van je af
wat er met je is gebeurd
alles kan ik aan
Dus als je wilt schuilen
kom maar bij mij

Ik doe alles om je te troosten
wil een vriend voor je zijn
Ik doe alles om je te helpen
ja dan deel ik de pijn

Kom maar bij mij
kom in m'n armen

Echt ik voel zo met je mee
Kom maar bij mij
als je kunt delen
huilen we met z'n twee
Praat maar van je af
wat er met je is gebeurd
alles kan ik aan

Dus als je wilt schuilen
als je wilt huilen
kom maar bij mij
als je wilt schuilen kom maar bij mij

Van Marco Borsato

TROOSTGEDICHT Winter - Herman de Coninck



Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw ligt is er hoop.


Herman de Coninck

TROOSTBOEK Het meesterstuk - Anna Enquist

Ellen?
Ja?
Denk jij nog vaak aan Saar?
Ellen zucht. Een vraag waar geen antwoord op bestaat. Ja, altijd. Nee, nooit. Zonder aan haar te hoeven denken heb ik haar altijd bij me. Het gemis is een hemd dat ik nooit uit kan trekken, ik kan niet ophouden een moeder van een dode dochter te zijn. Diep van binnen ben ik aangetast. Een conditie. Een toestand. Het is zoals ik ben. Ik, dat ben ik met haar, met het gebrek aan haar.





(bladzijde 294 - 295)
Uitgeverij de Arbeiderspers, 1994, ISBN 9029515473



TROOSTMUZIEK Down by the water - Amy Macdonald



Meet me down by the river
Meet me down by the sea
Hours and hours, and days go by
It's still a new way for me

I love the way your hair blows in the wind
I love the feel on my skin on your skin
Don't ever change, don't ever fall by the way

Cause I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day

I tried to call you but you didn't hear
Darkened feeling what you're doing here
Where's your baby? Where's your girl?
Out in the water, out in the world

I love the way your hair blows in the wind
I love the feel on my skin on your skin
Don't ever change, don't ever fall by the way

Cause I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day

Wait for me down in the water
Wait for me down in the water
Wait for me down in the water
Wait for me down in the water

Cause I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day

Van het nieuwe album Under stars dat in februari 2017 uitkomt.


ACTUEEL Wereldlichtjesdag 2016

Elke tweede zondag van december is het Wereldlichtjesdag. Om 19.00 worden kaarsen over de hele wereld aangestoken om overleden kinderen te herdenken. Een mooi moment om even stil te staan bij het boek Mijn optimistje - overleven na de dood dat donderdag 15 december uitkomt.

Angela Brandsma (41) heeft het geschreven. 'Het begon als een blog om mensen op de hoogte te houden en het ontwikkelde zich geleidelijk tot een onmisbare uitlaatklep voor mijn emoties.' Angela is single. Via een donor werd ze moeder van George. George is helaas maar drieënhalve week oud geworden. Hij wordt op 6 november 2015 met een keizersnee gehaald, na een zwangerschap van 36 weken. Op 30 november overlijdt hij in haar armen.

Direct nadat ze bevallen was, stroomden de berichten binnen. Ze is gaan bloggen om iedereen van informatie te kunnen voorzien. 'Ik schreef hoe ik het beleefde. Soms meerdere keren per dag. Mensen deelden het en volgden me, ik had dagen met meer dan 1400 lezers. In het begin was ik mij daar helemaal niet bewust van. Ik was bezig met mijn zoon en vocht met hem voor zijn leven. Na zijn overlijden ben ik doorgegaan met schrijven. Ik wilde het verhaal 'afmaken'. Het schrijven hielp, het is een manier om erkenning te krijgen en herkenning te bieden.'

Het boek is een bundeling van gepubliceerde en ongepubliceerde blogposts. 'Natuurlijk vind ik het spannend. Het is een rauw verhaal. Persoonlijk en taboedoorbrekend. Ik ken geen andere single moeders van een overleden (donor)kind. Uit de vele reacties op mijn blogs blijkt dat mensen er steun uit halen. Dat is ook de reden om er een boek van te maken. Mensen willen het graag als één geheel lezen. Misschien kan ik er wat begrip mee kweken. En ik ben blij dat iedereen George op deze manier kan leren kennen!'

Het boek is te bestellen via: mijnoptimistje.nl en is vanaf 15 december verkrijgbaar bij Van der Velde boeken in Sneek (de woonplaats van Angela) en het UMCG.