TROOSTMUZIEK Nooit meer - Nonkel Tony



Dat ik u vanavond niet zal zien
daar kan ik best mee leven.
Dat gij er morgen niet zult zijn
dat doen nog geen pijn.

Zo'n hele dag alleen zijn
dat kan deugd doen voor een keer.
Mijn boek kan ik verder lezen
ik kuis mijn huis, ik organiseer.

Nooit meer
Nooit meer 
Nooit meer

Tot morgen, ja tot morgen
het is al goed, tot volgende week.
Tot na de grote vakantie
maar niet langer of ik breek.
Nog zeven keren slapen
ik zal tellen tot een miljoen.
Bidden onze vader,
niet nu maar zeker later.

Nooit meer
Nooit meer
Nooit meer

Ze kunnen een mens toch niet verbieden
om te blijven hopen
om te wachten achter het venster.
Ik zie u in de straten lopen
en mijn armen zwaaien open.

Nooit meer 
Nooit meer
Nooit meer



Van de cd Alles met liefde doen

Nonkel Tony (Hans van Cauwenberghe) is een vat vol liefde én een kleinkunstenaar. Maar geen doordeweekse. Samen met de charmante Yao Issifou met Afrikaanse roots en de steengoede jazzmuzikanten Antoon Offeciers en Otto Kint haalt hij nu kleinkunst definitief van onder de Vlaamse kerktoren.


TROOSTONLINE: Hoe kun je er écht zijn voor iemand die rouwt?

Wat moet ik doen voor mijn vriend(in) die rouwt? Nou, niets.

esther perel-julia samuel-rouw-vriend-vriendin
Rouwdeskundige Julia Samuel in gesprek met relatietherapeut
Esther Perel over de vraag: hoe kun je er écht zijn voor iemand die rouwt?

Vermijden
Misschien herken je het wel: je hebt een vriend of vriendin die onlangs iemand verloren heeft. Die vriend is erg verdrietig. Je worstelt ermee hoe je nu met hem moet omgaan. Wat kun je zeggen, wat moet je doen? Op een zeker moment is die vraag zo ingewikkeld, dat je maar niets meer doet. Want, wat als je iets verkeerds zegt? En dan ineens ben je je vriend in rouw aan het vermijden. Hoe kun je dit weer goedmaken?

Volgens rouwdeskundige Julia Samuel is het erkénnen dat je je vriend vermijd, heel belangrijk. 
Julia: Dat vinden mensen vaak al lastig. Ze proberen zichzelf voor te houden dat ze een goede vriend zijn.
Esther: Schijf dat je weet dat je geen contact gezocht hebt, terwijl de ander zoiets grootst meemaakt. "Ik ben er niet voor je geweest. Het spijt me."

De magische zin
Julia: Het gaat om de erkenning. Erkenning voor het feit dat je er niet bent geweest én erkenning voor het verlies. Veel mensen denken dat ze een soort magische zin moeten hebben waardoor mensen zich beter zullen voelen. Iets wat ze kunnen zeggen dat heel diepgaand en geweldig is. Maar mensen zitten veel meer te wachten op verbinding en erkenning. “Wat vreselijk dat dit je is overkomen.” Het grootste geschenk dat je een rouwende kunt geven, is aanwezig te zijn. Luisteren. De rouwende zelf is de expert in zijn eigen verlieservaring. Laat hem dat aan jou vertellen.

Oplossing
Esther: Veel mensen zeggen tegen mij: “Ik ben bang dat ik iets zeg waardoor mijn vriend zich rot zal voelen.”
Julia: Je zult iemand niet verdrietig maken, want hij ís al verdrietig. Hij leeft met zijn verdriet. Het lastige is dat de rouwende een signaal naar buiten toe uitzendt dat best pijnlijk is. Dat voelt ingewikkeld. Iets in ons wil dat wegduwen, verder van ons afzetten. We zijn bang dat de pijn en het ongemak van de ander, op ons wordt overgebracht. Maar als je de moed hebt om hen gewoon te laten vertellen, hoef je helemaal niets te doen. Het enige wat je nodig hebt is de menselijkheid en het hart dat om de ander geeft en naar de ander wil luisteren.

Esther: Durf aanwezig te zijn, want de daad van het bij iemand zijn is in zichzelf helpend. Dan hoef je niet op de proppen te komen met een oplossing voor de pijn, voor het verlies, voor het overlijden.


Wees een vriend
Esther stelt de vraag of het van belang is dat de aandacht persoonlijk, face-to-face is. Of dat het bijvoorbeeld ook kan via een appje. De zogenoemde social media-steun.

Julia: Appjes werken, maar als dat álles is wat je doet, is het lui. Je weet zelf hoe hecht de vriendschap is. Als je niet zo’n hele hechte vriendschap hebt, is een appje en een bezoekje af en toe, waarschijnlijk voldoende. Maar de lange termijn is ook belangrijk. Meestal gebeurt er dit: de eerste drie maanden is er veel contact en daarna valt het compleet weg. Dus, als het om een goede vriend of vriendin gaat en de vriendschap is hecht: wees een vriend, laat zien dat je er bent, ook voor de lange termijn.

Esther: Dus, stop met zoeken naar wat je het beste kunt dóen, zoals het perfecte cadeautje blijven zoeken, waardoor je uiteindelijk niets doet. Wees gewoon aanwezig.

Julia: Het is de liefde die ertoe doet, wanneer iemand sterft. Liefde maakt het verschil.

Deze tekst plus de opname van dit gesprek staan op de website van Ik mis je: Wat moet ik doen voor mijn vriend(in) die rouwt? Nou, niets.


TROOSTQUOTE: aanvaarden



Alles wat volledig wordt aanvaard 
brengt je naar vrede,
ook de aanvaarding 
dat je niet kunt aanvaarden,
dat je je verzet.

Nin Sheng







GASTBLOG van de moeder van Mikki

Vandaag is weer zo’n dag. Zo’n dag die onverwacht zwaarder valt dan de vorige.

‘Ik wil de pijn van jou missen nog niet voelen. Niet nu al.’

Ik word vroeg wakker met een steen in mijn maag. Zodra ik mij ervan bewust ben dat dit komt omdat jij vannacht weer niet stiekem naast me in bed bent gekropen, probeer ik uit alle macht door te slapen. Ik wil de pijn van jou missen nog niet voelen. Niet nu al. Ik wil het nog een paar uurtjes uitstellen en die steen in mijn maag wegslapen. Maar het lukt niet.

Herinneringen aan mijn mooie kind dringen zich ongevraagd haarscherp op aan mijn gedachten. Die steen in mijn maag blijft.

Je bent er niet
Het is zo’n dag dat ik je overal zie. Tekenend aan tafel. Brood smerend in de keuken. Voor me uit rennend op de galerij naar de voordeur, staand op je tenen in een grijze strokenrok, drukkend op de bel, hopend dat een van je broers open doet, zodat jij het eerste binnen bent.

Maar je bent er niet. Ik weet niet eens wanneer de basisschool dit jaar precies vakantie heeft. Weg Mikki, weg wereld. Ik mis je zo. Dit komt nooit meer goed.

En dan te bedenken, dat het gisteren nog was dat ik mijzelf voor het eerst na maanden rouwen, verraste door verheugd te zijn bij het denken aan zoiets triviaals als nieuwe tegels in de douche. En dit keer kwam er voor het eerst geen schuldgevoel. Wel verbazing: is het dan toch mogelijk, om naast dit diepe verdriet te voelen dat het leven nog altijd geleefd mag worden?

Heimwee
Maar vandaag is het weg. Ineens. En komen er ongevraagd allemaal herinneringen boven van het leven met Mikki dat er niet meer is. Vandaag is er alleen maar pijn en heimwee naar jou.

‘Als ik slaap, is het gemis tenminste heel even weg’

Nieuwe douchetegels kunnen mij gestolen worden. Ik kan mij niet voorstellen dat ik mij ooit nog druk kan maken om zoiets onnozels als een badkamer. Alles, echt alles heb ik er voor over om jouw handje weer vast te kunnen houden, terwijl jij trots over de rij hoge tegels naast onze flat balanceert.

Gelukkig mag ik straks weer slapen.

Ik ben moe van vandaag, moe van de steen in mijn maag. Als ik slaap is het tenminste heel even weg. Wat zijn rouwgevoelens toch onvoorspelbaar.

Wat doet jou missen toch zeer.


Mikki is op 20 juni 2018 overleden als gevolg van een hersenstamtumor. Ze is zes jaar geworden.

Patricia Vermeulen is de moeder van Mikki.
Dit is haar eerste blog voor Ik mis je


ACTUEEL Zondag 9 december Wereldlichtjesdag

Op Wereldlichtjesdag staan we stil bij onze overleden kinderen die we meedragen in ons hart en in verbondenheid in het licht zetten.

Jaarlijks, op elke tweede zondag in december, wordt Wereldlichtjesdag gehouden. Op deze dag steken mensen over de hele aarde om 19.00 uur kaarsen aan ter nagedachtenis aan alle overleden kinderen.

De wereld wordt zo even letterlijk wat lichter voor mensen die een kind verloren hebben. Daarnaast is er het besef dat je niet alleen bent met je verdriet. De Wereldlichtjesdag-bijeenkomsten worden veelal door ouders georganiseerd die lotgenoot zijn.

Op dit moment zijn er 90 locaties bekend waar in Nederland licht wordt ontstoken voor overleden kinderen en dit aantal groeit bijna dagelijks. 

Alle locaties en tijdstippen zijn te vinden op de website van OOK (Ouders van Overleden Kinderen).


GASTBLOG van de moeder van Mikki



De stilte is oorverdovend.

Ik heb deze zin al eerder gehoord, maar nog nooit zo gevoeld als vandaag.
Niets heeft meer dezelfde betekenis.
Geen enkel woord doet recht aan wat ik voel.
Ze is weg.
Mijn kind is weg.
Ik heb haar verloren.

En precies dat gevoel zorgt ervoor dat ik haar weer vinden wil.

Dat dit niet mogelijk is, maakt me misselijk.
Verscheurt mijn hart en maakt dat ik ook verloren wil.
Ik wil kwijt zijn.

In slaap vallen is niet erg.
Het wakker worden is verschrikkelijk.
Dan ben ik niet meer kwijt.

Ik wil bij mijn meisje zijn.


Mikki is op 20 juni 2018 overleden als gevolg van een hersenstamtumor. Ze is zes jaar geworden.

ACTUEEL: Het bakfietsongeluk in Oss verwoord door Nynke de Jong, AD



Column Nynke de Jong, AD, 21 september 2018

Het verschrikkelijke ongeluk met de bakfiets van een kinderdagverblijf in Oss beroert heel Nederland. Wij vroegen onze columniste Nynke de Jong, zelf moeder van jonge kinderen, het onmogelijke: kun je hiervoor woorden vinden?

Gisterochtend bracht ik onze kinderen naar het kinderdagverblijf. Het was een feestelijke dag, want het was de dag van de leidster. De oudercommissie had vlaggetjes opgehangen. Er hingen overal tekeningen van de kinderen, met daarop complimentjes voor de juffen. Ik had kleine cadeautjes gekocht. Janne overhandigde ze plechtig aan haar leidsters, en aan die van Abe. Ik vertelde ze erbij hoe blij we met ze zijn. Wat voor fijne plek onze kinderen er hebben. Ze worden overladen met aandacht en met energie. Ze leren er zo veel.

‘Juf Elize en juf Ligita ook lekker slapen?’ zegt Janne elke avond, wanneer ze in bed ligt.

Zo groot is de genegenheid.

Terug naar gisterochtend. Abe kreeg een kus. Ik liet hem achter in de armen van de juf. Ik las met Janne nog een boekje, en daarna ging ze met haar klasgenootjes spelen. Ouders liepen in en uit, kinderen showden trots de knutselwerkjes die ze voor hun juffen hadden gemaakt. Hier nog een aai over de bol. Daar nog een knuffel. ‘Fijn dat je er bent!’ “Werk ze allemaal!’

Een doodnormaal tafereel.

Tot het nieuws uit Oss bekend werd.Een ongeluk met een trein en een elektrische bakfiets. De bakfiets was op weg van de voorschoolse opvang naar de basisschool. Vier kinderen dood. De leidster en een kind zwaargewond.

Ouders hebben een telefoontje gekregen met het ergste nieuws denkbaar. De familie van de leidster hoorde dat ze in het ziekenhuis lag te vechten voor haar leven. Er is een machinist die dit heeft zien gebeuren. Omstanders die dit nooit meer van hun netvlies krijgen.

Ik dacht aan hen allemaal. Maar ik dacht het meest aan de ouders, die ’s ochtends hun kinderen vrolijk naar de buitenschoolse opvang brachten, en die ze nu nooit meer levend in hun armen zullen hebben. En telkens wanneer ik op Twitter of Facebook keek, zag ik bij iedereen hetzelfde ongeloof over wat er is gebeurd. En bij iedereen hetzelfde verdriet, dat zich als een bal in je maag nestelt. Verdriet voor families die je niet kent, maar die iets hebben meegemaakt wat iedereen had kunnen overkomen, en wat iedereen vreest.

Een kind zorgt ervoor dat je ineens een liefde voelt die zo allesomvattend is dat je hem nooit helemaal kunt bevatten. De liefde dringt door tot in de kieren van je hart. Hij overweldigt je, maakt dikwijls de rest van de wereld tot bijzaak. Gaat het goed met de kindjes? Dan gaat het verder ook goed. Liefde, de rest is ruis. Maar tegelijkertijd maakt zo’n kind ook een luikje in je hart. Een deurtje dat je nooit open wilt doen. Want daarachter huist de angst. Angst dat het fout kan gaan. Dat iemand je kind iets kan aandoen. Dat er slootjes zijn waar ze in kunnen kukelen, automobilisten die ze over het hoofd zien, balkons waar ze vanaf kunnen vallen.

Die angst alleen al is te veel. Je moet het luikje dichthouden, want je wordt al radeloos bij het idee.

Het nieuws van het ongeluk in Oss zet even alle luiken open. Omdat het zo’n vreselijk willekeurig drama is. Die elektrische bakfietsen zie je inmiddels in alle steden rijden. Kinderen met vrolijke hesjes aan in de bak, op weg naar een speeltuin of een kinderboerderij. De leidster staand achter het stuur. Het gezellige schoolreisjesgevoel dat daar van uitgaat.

Zoveel ouders hebben hun kinderen gisterochtend naar het kinderdagverblijf of de voorschoolse opvang gebracht. Zin in de dag, zin in nieuwe avonturen. En ’s avonds konden we de kinderen ongeschonden ophalen. De kinderen moe, met rode blossen op de wangen en met honderden verhalen over hun dag.

Er zijn ouders in Oss die hun kinderen nooit meer zo zullen zien.

Het peilloze verdriet dat die ouders moeten voelen, daar kan ik me geen voorstelling van maken. Mijn hart spat al uit elkaar bij het idee.

Heb lief, lieve mensen. De rest is ruis. 










Op donderdagochtend 20 september 2018 brengt een begeleidster vijf kinderen met een elektrische bakfiets van de kinderopvang naar school. Ze schiet bij een bewaakte spoorovergang onder de spoorbomen door, precies op het moment dat er een trein voorbij rijdt. Vier kinderen van 4, 4, 6 en 8 jaar overlijden, een kind van 11 belandt zwaargewond in het ziekenhuis, net als de begeleidster zelf. 



DAGBOEK Als je een tijdje niet meer naar het graf geweest bent...

het was hier toch ergens?
na een fikse knipbeurt


verse zonnebloemen
en aandacht voor je naam

geschilderd door opa
lig je er weer mooi bij...





TROOSTGEDICHT Sometimes


Sometimes we need someone 
to simply be there. 

Not to fix anything, 
or to do anything in particular, 

but just to let us feel 

that we are cared for and supported.




bron: onbekend

UITSPRAAK van Elio

Een paar weken na het overlijden van Justin kijken we naar een programma op tv dat gaat over wat kinderen later, als ze groot zijn, willen doen.

'Niet iedereen wordt groot hè, je kunt ook doodgaan.'







Elio was toen net 6 jaar.