GASTBLOG van de moeder van Bas

Wat mij nog het meest frappeert aan het rouwproces waar ik nu in zit, is dat dood en leven zo enorm met elkaar verweven zijn. En daarmee ook verdriet en geluk.
Het ene moment kun je omvergeblazen worden door verdriet om je kind, het andere moment schater je van het lachen om een leuke opmerking van je kleinkind. Of voel je een enorme dankbaarheid dat je je kind zo lang in je leven hebt gehad, terwijl andere ouders maar heel even van hun kind hebben kunnen genieten.

Ik ben er van overtuigd dat dingen voorbestemd zijn, dat het zo heeft MOETEN lopen. En daar kan ik dan vrede in vinden, net als een religieus iemand die in God gelooft. In feite verschillen we niet zoveel van elkaar, iedereen heeft zo zijn zekerheden en antwoorden nodig...


Bas is in 2012 overleden als gevolg van een hersenbeschadiging na een hartstilstand. Hij is 38 geworden.


ACTUEEL : Aflevering van Kruispunt over verlies van een kind

Kruispunt: Verlies van een kind (2 febr. 2014)  (klik op deze link)

Ieder jaar overlijden er in Nederland ongeveer 400 kinderen aan de gevolgen van een ongeval.
Stichting Lost a Child wil andere ouders bijstaan die door een noodlottig ongeval een kind verliezen.




INTERVIEW met de moeder van Floris THEMA : gedenken

Waar Floris nu is? Op mijn schoot, om me heen, bij Magalie! Eigenlijk bij iedereen van het gezin.

In de eerste driekwart jaar nadat Floris overleed ging ik elke dag naar het graf. Ik vond dat ik Floris moest begeleiden met het heengaan van zijn lichaam. Later ging ik twee keer per week. Nu nog een keer. Ik heb altijd lucifers bij me om de kaarsen aan te steken - van die zesdaagsekaarsen - zodat er steeds een lichtje brandt. Op het graf staan potten. Eens in de zoveel tijd schilderen we nieuwe potten. Magalie en Marnix verven hun eigen potje. We blazen ook altijd bellen als we er zijn.

Bij Floris in de buurt ligt een tweeling begraven. Daar voel je dan toch een soort verbondenheid mee. Ik heb er met kerst een kerstbal neergelegd, ook al ken ik de ouders niet. Een paar maanden later lag er een roos op het grafje van Floris en ook eentje bij de tweeling. Waarschijnlijk hebben die ouders dat gedaan. Dat is zo mooi!

Thuis hebben we kleine rituelen: als we gaan slapen zeggen we: 'Slaap lekker Magalie, slaap lekker Marnix, slaap lekker Felix, slaap lekker Reinier, slaap lekker Floris' en dan kijken we even naar de grote foto van Floris die boven het bed van Magalie hangt. Als ik 's ochtends de gordijnen opendoe zeg ik: 'Goede morgen Floris'. Bij mooi weer zeg ik: 'Floris heeft het goed gedaan'. Ik maak hem altijd complimenten over het weer.
 

Fragment uit het interview met de moeder van Floris, gehouden op 6 februari 2006.
Floris is in 2003 plotseling overleden, hij was toen ruim twee jaar oud. Magalie is zijn tweelingzusje.

TROOSTBOEK De rode vogel - Astrid Lindgren & Marit Törnqvist


Voor de laatste maal holden ze als twee grauwe muisjes over het bospad. Het was de koudste dag van de winter. Bij het ademhalen kwam er witte rook uit hun mond, en de pijn stak in al hun nagels.
Anna wikkelde de sjaal zo dicht mogelijk om haar schouders en zei: 'Het is zo koud en ik heb zo'n honger, dit is het ergste wat ik ooit heb meegemaakt.'
Nog nooit hadden ze zo verlangd naar de rode vogel die hen naar de Zonneweide zou brengen.
En daar zat hij, zijn rode kleur stak fel af tegen het wit van de sneeuw. Anna kon weer lachen. 'Nu mag ik voor het laatst naar mijn Zonneweide,' zei ze.
De korte winterdag was bijna afgelopen, het schemerde al en straks zou de nacht beginnen. Maar de vogel schoot als een vuurrode fakkel tussen de sparren door en hij zong de hele tijd, zodat er in dat koude, stille bos wel duizend sneeuwsterren omlaag dwarrelden. Je kon alleen de vogel horen, het bos zweeg van de kou, zelfs het suizen van de dennen was opgehouden.
De vogel vloog kriskras tussen de bomen door, steeds dieper het bos in. Anna en Mattias zwoegden door de sneeuwhopen heen en de Zonneweide leek verder weg dan ooit.
'Nu zal ik wel doodgaan,' zei Anna. 'De kou krijgt mij te pakken voordat ik bij mijn Zonneweide ben.'
Maar de vogel wees de weg, en eindelijk stonden ze voor de deur die ze nu zo goed kenden. Buiten lag een dik pak sneeuw, maar de bloeiende witte takken van de kersenboom staken uit over de muur. De deur stond op een kier.


'Ik heb nog nooit zo erg naar iets verlangd,' zei Anna.
'Nu ben je er,' zei Mattias.  'Nu hoef je niet meer te verlangen.'
'Nee, nu hoef ik niet meer te verlangen,' zei Anna.
Mattias pakte haar bij de hand en nam haar mee de deur door. Naar de Zonneweide, waar het altijd voorjaar was, waar de tere berkenblaadjes naar lente roken, waar duizend vogels in de bomen jubelden, waar de kinderen hun bootjes van boomschors in de lentebeek lieten varen, en waar Moeder in het gras stond en riep: 'Willen al mijn kinderen nu komen!'


Achter hen lag het ijzige winterbos en daar wachtte de nacht. Anna keek door de poort de donkere kou in, en ze rilde.
'Waarom is die deur niet dicht,' zei ze.
'Ach, Anna toch,' zei Mattias, 'als de deur gesloten wordt, dan kan hij nooit meer open, weet je dat niet meer?'
'Ja, ik weet het nog wel,' zei Anna. 'Dan kan hij nooit, nooit meer open.'
Toen keken Mattias en Anna elkaar aan. Ze keken elkaar lang aan en ze lachten stil. Daarna trokken ze de deur heel zachtjes dicht.




Em. Querido's Uitgeverij B.V., 2003, ISBN 09 451 0048 7 / NUR 274

ACTUEEL : Nieuw initiatief van Stichting Achter de Regenboog

Stichting Achter de Regenboog is gestart met een nieuwe vorm van
rouwbegeleiding: Gezinshuis Achter de Regenboog. Het idee is gebaseerd
op The Children's Room in Amerika.

Graag nodigen wij gezinnen uit voor deze nieuwe vorm van rouwbegeleiding!

De begeleiding lijkt op dat van een lotgenotengroep, maar is toch een beetje anders. Dat andere zit hem in het feit dat het onze bedoeling is om de begeleiding aan een gezin aan te bieden en niet alleen aan kinderen of ouders. Zoals een gezins/kinderweekeind bij stichting Achter de Regenboog, maar dan met meer continuïteit. Je gaat niet alleen met je eigen gezin werken aan het verdriet, maar je deelt het ook met andere gezinnen die hetzelfde hebben meegemaakt. De bedoeling is om een veilige plek voor ouders en kinderen te creëren waar het verdriet er altijd mag zijn.

Uit ervaring weten wij dat er in de groepen niet alleen maar over het verdriet
gesproken wordt, maar dat ook het 'nieuwe leven' aandacht krijgt. Het delen
van hoe je dit nieuwe leven weer op moet pakken wordt gezien als een
helende ervaring. Je voelt je minder alleen en de andere groepsgenoten begrijpen echt hoe jij je voelt.

De inloopavonden starten in januari 2014. Er is ruimte voor 4 of 5 gezinnen.
Voor aanvang zullen we telefonisch een kort intakegesprek houden waarin we meer informatie kunnen geven over de avonden. We vragen van de gezinnen die meedoen om zich te committeren voor een periode van 3 maanden. Het is mogelijk om daarna nogmaals 3 maanden door te gaan.

De bijeenkomsten vinden plaats in de praktijk van Leoniek van der Maarel in Voorburg.

In de daar drie aanwezige ruimten voorzien we in een oudergroep, kindergroepen en een pubergroep. In de groepen worden jullie begeleid door vrijwilligers, getraind door Stichting Achter de Regenboog. Er zullen ook een of meerdere professionals aanwezig zijn.

Per avond vragen we een vrijwillige bijdrage per gezin. Het bedrag kan liggen tussen de € 0,- en € 40,- per avond.

Voelen jullie hier iets voor als gezin, dan kun je je telefonisch aanmelden bij Johanneke de Vries. (0621800722). Zij zal dan tegelijkertijd een korte telefonische intake afnemen.


Hopelijk tot ziens in het gezinshuis!


Stichting Achter de Regenboog, regio West
Leoniek van der Maarel en Johanneke de Vries



ACTUEEL Zondag 8 december Wereldlichtjesdag in Den Haag

De tweede zondag in december is een dag voor iedereen die een overleden kind wil herdenken. Op deze dag steken we wereldwijd om 19.00 uur kaarsjes aan ter nagedachtenis van overleden kinderen en laten die een uur lang branden.



Dooft het licht in de ene tijdzone, dan gaat het in de volgende tijdzone aan. Zo vormen alle mensen die een overleden kind willen herdenken een band van licht om de planeet; en even is de wereld wat lichter.

Wees welkom, als je een overleden kind even in het licht wilt zetten. Of je nu de vader, moeder van het kind bent, broer of zus, juf of meester, klasgenootje, of een buurvrouw. Misschien is jouw kind al heel lang geleden overleden en draag je de gedachten aan hem of haar nog altijd met je mee. Misschien heb je nog nooit de stap gezet om een nooit geboren kindje te herdenken, omdat het overleed in een tijd dat daar niet over werd gesproken. Misschien ben je verloskundige en wil je een kaarsje branden voor alle kinderen die het ondanks je inspanningen niet gered hebben bij hun geboorte. Hoe je ook verbonden bent met een overleden kind, wees welkom.

Wereldlichtjesdag is een dag waarop je je niet groot hoeft te houden. Een moment om anderen te ontmoeten die net als jij leven ‘metzonder’ kind: niet zichtbaar, niet tastbaar, maar wel aanwezig. In de lichtjes stellen we al die overleden kinderen even aanwezig. Als een monument voor hun bestaan, erkenning dat ze er zijn geweest, hoe kort ook.

Wil je meedoen aan de viering in Den Haag?
Wees welkom, op zondag 8 december 2013 bij Atelier Meeinzee, Lijsterbesstraat 69-71, Den Haag. Vanaf 18.30 u staat de deur open. De viering begint om 19.00 u. en duurt tot ongeveer 20.00 u. Natuurlijk kun je even napraten.

Deelname is gratis. Bij de uitgang staat een collectebus voor een bijdrage in de kosten.

Wil je je aanmelden via info@leefgetijden.nl?
We horen graag met hoeveel mensen je wilt komen en wie je wilt herdenken.

Wereldlichtjesdag is een initiatief van de Compassionate Friends. Het bestaat sinds 1997 en wordt op steeds meer plaatsen gevierd.

Wereldlichtjesdag in Den Haag wordt georganiseerd door:
Lilian van der Schaaf, www.vanderschaafcounseling.nl
Carola Kruijswijk, www.leefgetijden.nl

Ken je iemand voor wie Wereldlichtjesdag een lichtpuntje kan zijn in het leven ‘metzonder’ kind? Geef het dan aan hem of haar door. Dankjewel.

GASTBLOG van de moeder van Hannemeike

Het verdriet is er ineens, als een duveltje uit een doosje. Het komt op momenten dat je het niet verwacht. Het lijkt wel of er een grote kluwen verdriet zit die ontrafeld moet worden, niet ineens, maar steeds een beetje. Ik moet er aan toegeven, maar wel mondjesmaat. Het is te groot voor in een keer. Dat is niet te doen. Dus onderdrukt mijn ziel het, leef ik dag na dag verder, functioneer ik. Ben ik werknemer, moeder en leef ik mijn leven. Geniet ik ook. Ben ik trots, zo trots op mijn gezin. Hoe we het doen, dat we dit kunnen met z'n allen. Dat er plannen gemaakt worden. Dat er gelachen wordt. Mijn leven heeft zin! En meestal heb ik zin in het leven.

Mijn ziel lijkt mijn rouw te bewaken. Het zorgt ervoor dat het steeds net te doen is, vol te houden is. Mijn ziel neemt me bij de hand en bepaalt mijn weg. Ik begin mezelf steeds beter te begrijpen, maar ben evengoed nog vaak verward en verbaasd over mezelf. Hoe kan ik dit? Hoe kan het dat je blijft leven als je kind dood is? Hoe is het mogelijk dat je dit zelf overleeft?


Hannemeike overleed in oktober 2009 na een fatale val in huis. Ze was bijna zeven.



ACTUEEL Zijn naam wordt nog honderd keer per dag genoemd - JAN nr. 9 september 2013

"Soms zegt een vriendin: 'Ik vind het vervelend om over mijn kinderen te vertellen, omdat jij Benjamin niet meer hebt.' Of: 'Ik vraag maar niet hoe het met je gaat, want misschien wil je het er wel niet over hebben.' Maar ik wil het juist altijd over Benjamin hebben. Als iemand vraagt hoeveel kinderen ik heb, kan ik het echt niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat ik er twee heb. Ik heb drie kinderen. Verder ben ik echt onder de indruk van hoe lief iedereen voor ons is. Luisteren naar hoe de pijn voelt is het enige wat mensen voor ons kunnen doen."


Fragment uit het interview met de moeder van Benjamin in JAN nummer 9, september 2013. 
Benjamin overlijdt in 2011 door een auto-ongeluk. Hij is elf jaar geworden.