ACTUEEL : Troostgoed 'Wat doen we met de spullen?'



’Wat doen we met de spullen?’ Na het overlijden van een dierbare komt iedereen voor die vraag te staan. Oma’s zelf geborduurde schilderijtjes… Vaders favoriete overhemd en stropdas… Het knuffeltje van je dochter… Veel van deze spullen hebben een bijzondere emotionele waarde. Ze brengen mooie en fijne herinneringen met zich mee. Maar wat doe je ermee? Door die spullen een mooie nieuwe vorm te geven, kunnen ze hen die er niet meer zijn een beetje dichterbij brengen.

Machteld de Jong van Troostgoed maakt er iets heel moois van!

"Ik denk graag met u mee over een nieuwe bestemming van kleding. Na de uitvaart maakte ik voor de zus van mijn vriend een tas van zijn oude spijkerbroek, zijn T-shirt en zijn oude slaapkamergordijn. Ik borduurde er ook een klein duifje op, omdat de duif rond zijn overlijden een symbolische betekenis voor ons kreeg. Voor zijn vader maakte ik een schort met daarop één van zijn uitspraken. En voor zijn twee zoontjes maakte ik schooltasjes van de spijkerbroek, zodat ook zij hun papa nog een beetje bij zich dragen. Zo ziet u, de mogelijkheden zijn eindeloos."

Bekijk de uitzending van Kruispunt van 6 december 2014 om een goede indruk te krijgen van het werk van Machteld.






GASTBLOG van de moeder van Cato

Vorige week waren we samen in Leiden. Je vertelde dat je geen zin meer in verdriet had. Dat je genoeg had meegemaakt. 'Ik wil gewoon weer een leuk leven', zei je.

En ook al spreekt daaruit dat je niet helemaal tevreden bent met hoe de dingen gaan, ergens vind ik toch dat je ver bent gekomen door een leuk leven te willen.

Justin is ongeveer tien jaar eerder overleden dan Cato. Kennelijk komt er weer een tijd dat ik een leuk leven ga willen... Zou het?

Ik denk dat ik nu, objectief gezien, best een leuk leven heb. Als je kijkt naar relatie, twee levende kinderen, familie, werk. En toch voelt het niet als een leuk leven. Het leven voelt als een straf.

Ik vraag me vaak af of ik niet liever ook dood was. Het antwoord is 'ja'. Maar toch ook niet, want ik zou niet nog meer verlies wensen voor iedereen om me heen, kinderen, man, ouders en zus voorop.

Oké, dus niet dood.

Maar ik zou wel willen dat ik het leven snel vooruit kon spoelen. Dat ik klaar was. Dat ik gedaan heb wat ik moest doen; kinderen volwassen en zelfstandig, ouders op respectabele leeftijd overleden. Dat ik met een gerust hart kon gaan.

Het gaat allemaal wel z'n gangetje, de kinderen gaan goed op school, een nieuwe baan voor mij, een nieuwe baan voor mijn man. Maar als ik aan de toekomst denk overvalt me zo'n onvoorstelbare moedeloosheid. Hoe lang moet dit nog zo? Ik beleef wel plezier aan bepaalde momenten, maar ik mis mijn toekomst. En hoezeer 'men' ook beweert dat je vooral in het nu moet leven, een beetje dagdromen en plannen maken voor de toekomst, dat hoort er toch gewoon bij? Ik kan het niet meer. Ik ploeter maar een beetje van dag tot dag. Niet teveel aan vroeger denken, dan stort ik in. Niet aan de toekomst denken, dan raak ik van slag.

Ik denk dat veel mensen het idee hebben dat het best goed met me gaat. Dat willen ze ook denken. Ik heb een nieuwe baan, ben bezig meer voor mezelf te gaan werken. Ik doe vrolijk en gezellig, ga naar de kapper en koop eens wat nieuws.

Maar de echte bezieling, het enthousiasme, die ontbreekt. Het kan me ook niet echt veel schelen. Het leven is niet leuk. Het leven wordt niet meer leuk. Helaas. En: nou én.

Ik hoop dat ik ook op een dag met mijn vuist op tafel kan slaan en zeggen: 'Nu moet het weer leuk worden!' Dat het me écht wat kan schelen. Dat zou fijn zijn.


Cato is in augustus 2012 overleden aan een zeldzame ziekte die zich
enkele maanden eerder openbaarde. Ze is zeven jaar geworden.


ACTUEEL Wereldlichtjesdag zondag 14 december in Den Haag

Elke tweede zondag in december is het Wereldlichtjesdag: een dag voor iedereen die een overleden kind wil herdenken. Op deze dag steken we wereldwijd om 19.00 uur kaarsen aan ter nagedachtenis van overleden kinderen en laten die een uur lang branden. Dooft het licht in de ene tijdzone, dan gaat het in de volgende tijdzone aan. Zo vormen alle mensen die een overleden kind willen herdenken een band van licht om de planeet. Even is de wereld wat lichter.

Dit jaar valt deze dag op 14 december. Carola Kruijswijk en Lilian van der Schaaf organiseren een bijeenkomst voor iedereen die een overleden kind wil herdenken. 

Locatie:             ABK 
                          Laan van Nieuw Oost Indië 12A
                          Den Haag 
Tijd:                  19.00 – 20.00 uur. 
                          Inloop vanaf 18.30 uur. Napraten is mogelijk.
Aanmelden:      mail naar info@leefgetijden.nl 

Deelname is gratis. Bij de uitgang staat een collectebus voor een bijdrage in de kosten.


ACTUEEL Bijeenkomst voor ouders van een overleden kind zaterdag 13 december in Den Haag

Beate Matznetter, psychologe en auteur van Samen verder na het verlies van een kind (Ten Have, 2014), zal de inleiding verzorgen.

Na de dood van haar zoon Jorin in 1995, zeven maanden oud en de helft van een tweeling, is Beate zich gaan specialiseren in het begeleiden van mensen na verlies. Voor haar boek heeft ze acht ouderparen en één, uiteindelijk gescheiden, moeder geïnterviewd. Beate zal met warmte en humor vertellen hoe zij en haar man tot op de dag van vandaag omgaan en zijn omgegaan met hun verslagenheid en de crisissen in hun relatie. Ook vertelt ze wat de andere ouderparen haar geleerd hebben. Het is de intentie van Beate om de ouders gesteund en met nieuwe inspiratie de kersttijd tegemoet te laten gaan.

Deze bijeenkomst wordt georganiseerd door de Vereniging ouders van een overleden kind (VOOK), regio Zuid-Holland Leiden - Den Haag.
De bijeenkomst is gratis, zowel voor leden als niet-leden!

Zaterdag 13 december 2014

aanvang:     14.00 uur
zaal open:   13.30 uur
einde:          16.00 (uitloop mogelijk)

locatie: Inloophuis Haaglanden
             Mexicosingel 52
             2548 HB Den Haag

Voor meer informatie zie: website van VOOK

ACTUEEL Verdriet, liefde en troost in beelden

Ik gebruik Pinterest om mijn leven zonder Justin in beelden te 'vangen'.

Mooie plaatjes geven mij troost!
En Pinterest biedt toegang tot eindeloos veel moois.
Maak zelf ook een board. Het is gemakkelijk.
Hieronder een voorbeeld van een foto die ik gevonden heb via Pinterest.

.


TROOSTMUZIEK Hey - Wende Snijders


Hey, are you okay?

Do you feel safe?
Is there something we forgot to say?
And does it matter anyway?
All I know is that I really would have loved to tell you
about the things I did today

Where did you go?
It’s just a silly question,
but still, I’d like to know
Guess I will never understand or see it through
All I know is that I really would have liked to spend this lonely day with
you

I would have told you about the man I met, who lived a hundred years or so
who lived in the valley of the mountains and could make diamonds out of snow
I would have told you about this girl
who never spoke a single word
but who had won a thousand battles she fought in the name of the Lord
I would have walked on my hands and tried for you to do the same
I would have tried to get to know the man behind the name

Hey, are you okay?
I’m so sorry about the things we’ll never get to say
But hey, we never talked much anyway
All I know is that I loved being around you
and how much I have been missing you today


Van het album No. 9



DAGBOEK 24 juli 2014




Deze foto laat me niet los.
Wat een heerlijke kinderen.
En wat kijken ze mij stralend aan.

Als de ramp niet had plaatsgevonden,
had ik hen nooit gezien.

Nu zijn ze dood.

Dit is niet te doen, denk ik steeds, dit is niet te doen.
Voor hun ouders is dit niet te doen.


Mo (12), Evie (10) en Otis (8) waren met hun grootvader Nick Norris met vlucht MH17 onderweg naar huis na een zomervakantie met het hele gezin in Europa. Opa zou zijn kleinkinderen voorbereiden op het nieuwe schooljaar waardoor hun ouders, Anthony Maslin en Rin Norris, nog een paar dagen zonder kroost konden doorbrengen in Amsterdam.



TROOSTMUZIEK Tears in heaven - Eric Clapton


Would you know my name
if I saw you in heaven
Would it be the same
if I saw you in heaven
I must be strong, and carry on
cause I know I don't belong
here in heaven

Would you hold my hand
if I saw you in heaven
Would you help me stand
if I saw you in heaven
I'll find my way, through night and day
cause I know I just can't stay
here in heaven

Time can bring you down
Time can bend your knee
Time can break your heart
have you begging please
begging please

(instrumental)

Beyond the door
there's peace I'm sure
And I know there'll be no more
tears in heaven 

Would you know my name
if I saw you in heaven
Would it be the same
if I saw you in heaven
I must be strong, and carry on
cause I know I don't belong
here in heaven

God I know I don't belong
here in heaven


Tears in heaven, gezongen door Eric Clapton in 1999 live at Madison Square Garden, NewYork city.
Eric schrijft Tears in heaven nadat zijn zoontje Conor op vierjarige leeftijd van 53 hoog naar beneden valt.

TROOSTGEDICHT Op en dag - Voltaire/Veronica A. Shoffstall

Op een dag

Op een dag zul je het subtiele verschil kennen
tussen een hand vasthouden en een ziel ketenen.
Dan leer je dat liefde niet betekent: leunen.
En dat gezelschap niet betekent: veiligheid.
Je ontdekt dat een kus geen contract is
en een cadeau geen belofte.
Je begint je nederlagen te accepteren
met je hoofd omhoog en je ogen open.
Je leert te vertrouwen op vandaag,
omdat morgen te onzeker is voor plannen.
Na een poos leer je dat zelfs zonneschijn je verbrandt
als je er te veel van krijgt.
Dan wordt het tijd je eigen tuin te beplanten
en dan zorg je voor je eigen ziel
en wacht je niet langer op de wonderen van buitenaf.
En dan weet je, dat je het écht kunt volhouden
en dat je écht sterk bent en dat je echt waarde hebt.
En je leert en leert.
Bij ieder afscheid leer je.


After a while
by Veronica A. Shoffstall
of uit Candide van Voltaire
Ik kan zo snel niet vinden wie dit gedicht geschreven heeft,

en wat de originele titel is. Wie weet het?



TROOSTBOEK Het leven een handleiding - Stephen Grosz

Over afsluiten

(...)

Alice P. en Edmud K. rouwen, maar ieder op hun eigen manier. Wat ze gemeen hebben is dit: ze lijden nog meer omdat ze niet weten hoe ze deze periode van rouw moeten afsluiten.
Ze lijden nog meer omdat ze allebei verwachten vooruitgang te boeken, door bepaalde stadia van rouw heen te gaan. En wanneer dat niet gebeurt, denken ze dat ze iets verkeerd doen, of preciezer gezegd, dat er aan hen iets niet deugt. Ze lijden dubbel - eerst door de rouw en daarna door de tirannie van het ´ik had en ik zou´: ´ik had me hieraan moeten onttrekken´; ´ik zou niet zo boos moeten zijn´, ´ik had het achter me moeten laten´, enzovoort. Dit is niet de plek voor emotioneel onderzoek of emotioneel begrip. Deze toestand leidt tot zelfhaat, wanhoop, depressie.

Het begrip afsluiten - klaar zijn met rouwen - vindt zijn oorsprong bijna zeker in het werk van Elisabeth Kübler-Ross. In de jaren zestig van de vorige eeuw stelde zij vijf psychologische fasen vast in de ervaring van terminaal zieke patiënten, de laatste ervan is ´aanvaarding´. Zo´n vijfentwintig jaar geleden begonnen Kübler-Ross en tal van andere rouwbegeleiders deze vijf fasen te gebruiken om de ervaringen van stervenden én rouwenden te beschrijven.
Ik heb lang gedacht dat Kübler-Ross ongelijk had. De ´psychologische fasen´ van sterven en rouwen zijn totaal anders. Voor de stervende is er een einde, maar niet voor wie rouwen. Degene die rouwt gaat door met leven en zolang hij leeft zal er altijd de mogelijkheid bestaan om die rouw opnieuw te beleven.

Ieder van ons rouwt op een andere manier, maar in het algemeen verminderen de eerste schok en het verdriet dat door een sterfgeval wordt veroorzaakt na verloop van tijd. Door actief te rouwen voelen we ons steeds beter, hoewel er altijd wel wat verdriet achterblijft. Vakanties en verjaardagen zijn altijd moeilijk. De rouw kan wegebben om dan, zonder waarschuwing, weer volop terug te komen. Het verlies van een kind, een verlies door zelfdoding - vul zelf maar in, kan en zal leiden tot een langdurig rouwproces.

(...)

Mijn ervaring is dat afsluiten een bijzonder overtuigende fantasie van het rouwen is. Het is een verzinsel dat we kunnen liefhebben, verliezen en lijden, en dan vervolgens iets kunnen doen om het rouwproces voor eens en voor altijd af te sluiten. We willen geloven dat we het rouwproces kunnen afsluiten omdat rouw ons kan verrassen en ontregelen - jaren na het verlies zelfs.

(...)

Na dat telefoongesprek schoot de gedachte door me heen dat we naar helderzienden gaan als we onze doden nodig hebben en de eindigheid van de dood niet kunnen aanvaarden. We willen geloven dat de helderziende onze doden terug kan brengen in de wereld van de levenden. Afsluiten is niet minder bedrieglijk - het is de valse hoop dat we onze reëel bestaande rouw kunnen verdoven.


Grosz S, Het leven een handleiding


(bladzijde 206 - 210)
Uitgeverij Atlas Contact Amsterdam/Antwerpen, 2013, ISBN 978 90 450 23892