DAGBOEK 6 mei 2015

Gisteren was het bevrijdingsdag. Ik wilde een stukje plaatsen dat ik een paar jaar geleden geschreven heb, maar ik kon het niet vinden. Aangezien ik moe was en niet in opperbeste stemming, heb ik het erbij gelaten. Maar het bleef door m'n hoofd spoken. Het ging namelijk over vrijheid.

Op een dag realiseerde ik mij dat ik weer vrij was. Niet vrij van verdriet. Niet vrij van verlangen. Niet vrij van gemis. Maar vrij van ontwijken en vermijden. Sinds het overlijden van Justin heb ik enorm veel vermeden: mensen, situaties, plekken, geluiden, geuren, foto's, herinneringen... Ik ging amper nog naar verjaardagsfeestjes, meed het gespreksonderwerp 'kinderen', maakte geen afspraken meer met bepaalde vrienden, reed met een grote boog om speeltuinen heen, wilde nooit meer naar Frankrijk op vakantie, verstopte mijn fotoboeken, kon geen kleuterliedjes verdragen, werd misselijk van geurkaarsen, raakte geen kledingrek met maat 116 meer aan, was altijd alert en aan het bedenken of ik 'het erover zou gaan hebben', schrok van elke sirene, was allergisch voor happy families op het strand, de camping en de straatborrel, durfde geen video's van Justin te bekijken, had een hekel aan de zomer met al die blije mensen, ging niet meer naar kermissen of jeugdtheater, stopte met zingen, telde altijd uit hoeveel leden een gezin bestond, keek geen nieuws meer en verafschuwde de ballenbak.

Maar dat is dus voorbij. Het is niet altijd even makkelijk, maar ik kan 'ermee omgaan'. Ik doe weer alles, zonder er van tevoren (te veel) over na te denken. Ik vermijd niet. Ik ontwijk niet. Ik ben vrij.



DAGBOEK 23 april 2015


Deze illustratie zag ik in Flow nummer 3, 2015.
De titel is Saudade en hij is gemaakt door de Portugese illustrator Fatinha Ramos

"Het gaat over saudade, ik denk het enige Portugese woord dat je niet kunt vertalen. Het is een gevoel, meer nog een pijn, van het zo erg missen dat je er vanbinnen leeg van wordt. Een leegte die alleen gevuld kan worden door mooie herinneringen."

Inderdaad, Wikipedia geeft aan dat het op de zevende plek staat van de moeilijkst vertaalbare woorden ter wereld. Heimwee, melancholie en weemoed worden het meest gebruikt om de betekenis uit te drukken.

Ik vind de omschrijving en de afbeelding van Fatinha prachtig!

Het is mijn Sprankje troost van deze week.

Wil je ook mijn Sprankjes troost ontvangen?
Schrijf je in (linksboven op mijn site) en laat je verrassen...

DAGBOEK 15 maart 2015


Op 6 januari 2013 ben ik samen met Astrid Feitsema naar het herdenkingsconcert van Stichting Lost a Child geweest. Georganiseerd ter nagedachtenis van Danique, die exact een jaar eerder aan koolmonoxidevergiftiging was overleden.

Alles was eigenlijk bijzonder die zondag. Ik had met Astrid afgesproken voor het CS in Amsterdam. We hebben elkaar leren kennen via facebook en zijn allebei moeder van een overleden kind (zie gastblog). Het klikte meteen. Omdat we ruim op tijd waren, besloten we een late lunch te nuttigen in een piepklein Italiaans restaurantje, door Johannes van Dam bekroond met een 9.5. Slechts één andere tafel was bezet. We werden allerhartelijkst ontvangen en bediend, en genoten van een perfecte maaltijd. Toen we vertelden dat we op weg waren naar Paradiso vroeg iemand nieuwsgierig wie daar optrad. 'Nou, er is een speciaal concert voor ouders en familieleden van overleden kinderen.' Ai, dat was even schakelen. Bij het afrekenen vroeg de eigenaar of hij ons een knuffel mocht geven. Als vader. Om ons een hart onder de riem te steken.

Er stond een lange rij voor Paradiso. Veel mensen waren paars-zilver gekleed. Binnen heerste er een opgewonden sfeer, kinderen verzamelden zich vlakbij het podium, de zaal was barstensvol. Ik liet het maar over me heen komen. De meeste gasten kenden Danique op de een of andere manier persoonlijk. Wij niet, maar dat deed er niet toe. Wij herdachten gewoon ons eigen kind. Toen een foto van Justin op een groot scherm geprojecteerd werd, stroomden de tranen over m'n wangen. Astrid sloeg een arm om me heen. Daar stonden we dan, op het balkon, twee moeders die elkaar amper kenden, maar een groot gemis deelden. En daar ging het om. Op die bijzondere zondag.

We hebben elkaar sindsdien niet meer gezien. Maar we volgen elkaar wel. Vandaag las ik haar blog en ik vind 'm goed! Ik was ook verrast. Ik had nog nooit van Rene Gudé gehoord (het spijt me), en vandaag drie keer achter elkaar. Een man die uitspraken doet die je richting geven. Van zulke mannen houd ik. Helaas is hij er niet meer. Maar zijn uitspraken wel. Onder andere in het Blog van Astrid.

 






ACTUEEL : Wekelijks een sprankje troost ontvangen!

Onder de bomen


Vrienden zijn het, bomen.
Die gesprekken met je voeren,
je gedachten laten gaan
als hun bladeren
het licht laten schommelen.

Het zijn vrienden, bomen.
Hun schaduw leggen ze
als een arm om je heen
als je alleen wilt zijn
en niet alleen wilt zijn.

Uit: Een ander pad van Fetze Pijlman



Wil je ook elke week een sprankje troost in je mailbox ontvangen?
Schrijf je dan in, linksboven op de startpagina van deze weblog.
Je ontvangt dan vanaf de eerstvolgende woensdag wekelijks een sprankje troost.


ACTUEEL : Troostgoed 'Wat doen we met de spullen?'



’Wat doen we met de spullen?’ Na het overlijden van een dierbare komt iedereen voor die vraag te staan. Oma’s zelf geborduurde schilderijtjes… Vaders favoriete overhemd en stropdas… Het knuffeltje van je dochter… Veel van deze spullen hebben een bijzondere emotionele waarde. Ze brengen mooie en fijne herinneringen met zich mee. Maar wat doe je ermee? Door die spullen een mooie nieuwe vorm te geven, kunnen ze hen die er niet meer zijn een beetje dichterbij brengen.

Machteld de Jong van Troostgoed maakt er iets heel moois van!

"Ik denk graag met u mee over een nieuwe bestemming van kleding. Na de uitvaart maakte ik voor de zus van mijn vriend een tas van zijn oude spijkerbroek, zijn T-shirt en zijn oude slaapkamergordijn. Ik borduurde er ook een klein duifje op, omdat de duif rond zijn overlijden een symbolische betekenis voor ons kreeg. Voor zijn vader maakte ik een schort met daarop één van zijn uitspraken. En voor zijn twee zoontjes maakte ik schooltasjes van de spijkerbroek, zodat ook zij hun papa nog een beetje bij zich dragen. Zo ziet u, de mogelijkheden zijn eindeloos."

Bekijk de uitzending van Kruispunt van 6 december 2014 om een goede indruk te krijgen van het werk van Machteld.






GASTBLOG van de moeder van Cato

Vorige week waren we samen in Leiden. Je vertelde dat je geen zin meer in verdriet had. Dat je genoeg had meegemaakt. 'Ik wil gewoon weer een leuk leven', zei je.

En ook al spreekt daaruit dat je niet helemaal tevreden bent met hoe de dingen gaan, ergens vind ik toch dat je ver bent gekomen door een leuk leven te willen.

Justin is ongeveer tien jaar eerder overleden dan Cato. Kennelijk komt er weer een tijd dat ik een leuk leven ga willen... Zou het?

Ik denk dat ik nu, objectief gezien, best een leuk leven heb. Als je kijkt naar relatie, twee levende kinderen, familie, werk. En toch voelt het niet als een leuk leven. Het leven voelt als een straf.

Ik vraag me vaak af of ik niet liever ook dood was. Het antwoord is 'ja'. Maar toch ook niet, want ik zou niet nog meer verlies wensen voor iedereen om me heen, kinderen, man, ouders en zus voorop.

Oké, dus niet dood.

Maar ik zou wel willen dat ik het leven snel vooruit kon spoelen. Dat ik klaar was. Dat ik gedaan heb wat ik moest doen; kinderen volwassen en zelfstandig, ouders op respectabele leeftijd overleden. Dat ik met een gerust hart kon gaan.

Het gaat allemaal wel z'n gangetje, de kinderen gaan goed op school, een nieuwe baan voor mij, een nieuwe baan voor mijn man. Maar als ik aan de toekomst denk overvalt me zo'n onvoorstelbare moedeloosheid. Hoe lang moet dit nog zo? Ik beleef wel plezier aan bepaalde momenten, maar ik mis mijn toekomst. En hoezeer 'men' ook beweert dat je vooral in het nu moet leven, een beetje dagdromen en plannen maken voor de toekomst, dat hoort er toch gewoon bij? Ik kan het niet meer. Ik ploeter maar een beetje van dag tot dag. Niet teveel aan vroeger denken, dan stort ik in. Niet aan de toekomst denken, dan raak ik van slag.

Ik denk dat veel mensen het idee hebben dat het best goed met me gaat. Dat willen ze ook denken. Ik heb een nieuwe baan, ben bezig meer voor mezelf te gaan werken. Ik doe vrolijk en gezellig, ga naar de kapper en koop eens wat nieuws.

Maar de echte bezieling, het enthousiasme, die ontbreekt. Het kan me ook niet echt veel schelen. Het leven is niet leuk. Het leven wordt niet meer leuk. Helaas. En: nou én.

Ik hoop dat ik ook op een dag met mijn vuist op tafel kan slaan en zeggen: 'Nu moet het weer leuk worden!' Dat het me écht wat kan schelen. Dat zou fijn zijn.


Cato is in augustus 2012 overleden aan een zeldzame ziekte die zich
enkele maanden eerder openbaarde. Ze is zeven jaar geworden.


ACTUEEL Wereldlichtjesdag zondag 14 december in Den Haag

Elke tweede zondag in december is het Wereldlichtjesdag: een dag voor iedereen die een overleden kind wil herdenken. Op deze dag steken we wereldwijd om 19.00 uur kaarsen aan ter nagedachtenis van overleden kinderen en laten die een uur lang branden. Dooft het licht in de ene tijdzone, dan gaat het in de volgende tijdzone aan. Zo vormen alle mensen die een overleden kind willen herdenken een band van licht om de planeet. Even is de wereld wat lichter.

Dit jaar valt deze dag op 14 december. Carola Kruijswijk en Lilian van der Schaaf organiseren een bijeenkomst voor iedereen die een overleden kind wil herdenken. 

Locatie:             ABK 
                          Laan van Nieuw Oost Indië 12A
                          Den Haag 
Tijd:                  19.00 – 20.00 uur. 
                          Inloop vanaf 18.30 uur. Napraten is mogelijk.
Aanmelden:      mail naar info@leefgetijden.nl 

Deelname is gratis. Bij de uitgang staat een collectebus voor een bijdrage in de kosten.


ACTUEEL Bijeenkomst voor ouders van een overleden kind zaterdag 13 december in Den Haag

Beate Matznetter, psychologe en auteur van Samen verder na het verlies van een kind (Ten Have, 2014), zal de inleiding verzorgen.

Na de dood van haar zoon Jorin in 1995, zeven maanden oud en de helft van een tweeling, is Beate zich gaan specialiseren in het begeleiden van mensen na verlies. Voor haar boek heeft ze acht ouderparen en één, uiteindelijk gescheiden, moeder geïnterviewd. Beate zal met warmte en humor vertellen hoe zij en haar man tot op de dag van vandaag omgaan en zijn omgegaan met hun verslagenheid en de crisissen in hun relatie. Ook vertelt ze wat de andere ouderparen haar geleerd hebben. Het is de intentie van Beate om de ouders gesteund en met nieuwe inspiratie de kersttijd tegemoet te laten gaan.

Deze bijeenkomst wordt georganiseerd door de Vereniging ouders van een overleden kind (VOOK), regio Zuid-Holland Leiden - Den Haag.
De bijeenkomst is gratis, zowel voor leden als niet-leden!

Zaterdag 13 december 2014

aanvang:     14.00 uur
zaal open:   13.30 uur
einde:          16.00 (uitloop mogelijk)

locatie: Inloophuis Haaglanden
             Mexicosingel 52
             2548 HB Den Haag

Voor meer informatie zie: website van VOOK

ACTUEEL Verdriet, liefde en troost in beelden

Ik gebruik Pinterest om mijn leven zonder Justin in beelden te 'vangen'.

Mooie plaatjes geven mij troost!
En Pinterest biedt toegang tot eindeloos veel moois.
Maak zelf ook een board. Het is gemakkelijk.
Hieronder een voorbeeld van een foto die ik gevonden heb via Pinterest.

.


TROOSTMUZIEK Hey - Wende Snijders


Hey, are you okay?

Do you feel safe?
Is there something we forgot to say?
And does it matter anyway?
All I know is that I really would have loved to tell you
about the things I did today

Where did you go?
It’s just a silly question,
but still, I’d like to know
Guess I will never understand or see it through
All I know is that I really would have liked to spend this lonely day with
you

I would have told you about the man I met, who lived a hundred years or so
who lived in the valley of the mountains and could make diamonds out of snow
I would have told you about this girl
who never spoke a single word
but who had won a thousand battles she fought in the name of the Lord
I would have walked on my hands and tried for you to do the same
I would have tried to get to know the man behind the name

Hey, are you okay?
I’m so sorry about the things we’ll never get to say
But hey, we never talked much anyway
All I know is that I loved being around you
and how much I have been missing you today


Van het album No. 9