GASTBLOG van de moeder van Mikki



De stilte is oorverdovend.

Ik heb deze zin al eerder gehoord, maar nog nooit zo gevoeld als vandaag.
Niets heeft meer dezelfde betekenis.
Geen enkel woord doet recht aan wat ik voel.
Ze is weg.
Mijn kind is weg.
Ik heb haar verloren.

En precies dat gevoel zorgt ervoor dat ik haar weer vinden wil.

Dat dit niet mogelijk is, maakt me misselijk.
Verscheurt mijn hart en maakt dat ik ook verloren wil.
Ik wil kwijt zijn.

In slaap vallen is niet erg.
Het wakker worden is verschrikkelijk.
Dan ben ik niet meer kwijt.

Ik wil bij mijn meisje zijn.


Mikki is op 20 juni 2018 overleden als gevolg van een hersenstamtumor. Ze is zes jaar geworden.

ACTUEEL: Het bakfietsongeluk in Oss verwoord door Nynke de Jong, AD



Column Nynke de Jong, AD, 21 september 2018

Het verschrikkelijke ongeluk met de bakfiets van een kinderdagverblijf in Oss beroert heel Nederland. Wij vroegen onze columniste Nynke de Jong, zelf moeder van jonge kinderen, het onmogelijke: kun je hiervoor woorden vinden?

Gisterochtend bracht ik onze kinderen naar het kinderdagverblijf. Het was een feestelijke dag, want het was de dag van de leidster. De oudercommissie had vlaggetjes opgehangen. Er hingen overal tekeningen van de kinderen, met daarop complimentjes voor de juffen. Ik had kleine cadeautjes gekocht. Janne overhandigde ze plechtig aan haar leidsters, en aan die van Abe. Ik vertelde ze erbij hoe blij we met ze zijn. Wat voor fijne plek onze kinderen er hebben. Ze worden overladen met aandacht en met energie. Ze leren er zo veel.

‘Juf Elize en juf Ligita ook lekker slapen?’ zegt Janne elke avond, wanneer ze in bed ligt.

Zo groot is de genegenheid.

Terug naar gisterochtend. Abe kreeg een kus. Ik liet hem achter in de armen van de juf. Ik las met Janne nog een boekje, en daarna ging ze met haar klasgenootjes spelen. Ouders liepen in en uit, kinderen showden trots de knutselwerkjes die ze voor hun juffen hadden gemaakt. Hier nog een aai over de bol. Daar nog een knuffel. ‘Fijn dat je er bent!’ “Werk ze allemaal!’

Een doodnormaal tafereel.

Tot het nieuws uit Oss bekend werd.Een ongeluk met een trein en een elektrische bakfiets. De bakfiets was op weg van de voorschoolse opvang naar de basisschool. Vier kinderen dood. De leidster en een kind zwaargewond.

Ouders hebben een telefoontje gekregen met het ergste nieuws denkbaar. De familie van de leidster hoorde dat ze in het ziekenhuis lag te vechten voor haar leven. Er is een machinist die dit heeft zien gebeuren. Omstanders die dit nooit meer van hun netvlies krijgen.

Ik dacht aan hen allemaal. Maar ik dacht het meest aan de ouders, die ’s ochtends hun kinderen vrolijk naar de buitenschoolse opvang brachten, en die ze nu nooit meer levend in hun armen zullen hebben. En telkens wanneer ik op Twitter of Facebook keek, zag ik bij iedereen hetzelfde ongeloof over wat er is gebeurd. En bij iedereen hetzelfde verdriet, dat zich als een bal in je maag nestelt. Verdriet voor families die je niet kent, maar die iets hebben meegemaakt wat iedereen had kunnen overkomen, en wat iedereen vreest.

Een kind zorgt ervoor dat je ineens een liefde voelt die zo allesomvattend is dat je hem nooit helemaal kunt bevatten. De liefde dringt door tot in de kieren van je hart. Hij overweldigt je, maakt dikwijls de rest van de wereld tot bijzaak. Gaat het goed met de kindjes? Dan gaat het verder ook goed. Liefde, de rest is ruis. Maar tegelijkertijd maakt zo’n kind ook een luikje in je hart. Een deurtje dat je nooit open wilt doen. Want daarachter huist de angst. Angst dat het fout kan gaan. Dat iemand je kind iets kan aandoen. Dat er slootjes zijn waar ze in kunnen kukelen, automobilisten die ze over het hoofd zien, balkons waar ze vanaf kunnen vallen.

Die angst alleen al is te veel. Je moet het luikje dichthouden, want je wordt al radeloos bij het idee.

Het nieuws van het ongeluk in Oss zet even alle luiken open. Omdat het zo’n vreselijk willekeurig drama is. Die elektrische bakfietsen zie je inmiddels in alle steden rijden. Kinderen met vrolijke hesjes aan in de bak, op weg naar een speeltuin of een kinderboerderij. De leidster staand achter het stuur. Het gezellige schoolreisjesgevoel dat daar van uitgaat.

Zoveel ouders hebben hun kinderen gisterochtend naar het kinderdagverblijf of de voorschoolse opvang gebracht. Zin in de dag, zin in nieuwe avonturen. En ’s avonds konden we de kinderen ongeschonden ophalen. De kinderen moe, met rode blossen op de wangen en met honderden verhalen over hun dag.

Er zijn ouders in Oss die hun kinderen nooit meer zo zullen zien.

Het peilloze verdriet dat die ouders moeten voelen, daar kan ik me geen voorstelling van maken. Mijn hart spat al uit elkaar bij het idee.

Heb lief, lieve mensen. De rest is ruis. 










Op donderdagochtend 20 september 2018 brengt een begeleidster vijf kinderen met een elektrische bakfiets van de kinderopvang naar school. Ze schiet bij een bewaakte spoorovergang onder de spoorbomen door, precies op het moment dat er een trein voorbij rijdt. Vier kinderen van 4, 4, 6 en 8 jaar overlijden, een kind van 11 belandt zwaargewond in het ziekenhuis, net als de begeleidster zelf. 



DAGBOEK Als je een tijdje niet meer naar het graf geweest bent...

het was hier toch ergens?
na een fikse knipbeurt


verse zonnebloemen
en aandacht voor je naam

geschilderd door opa
lig je er weer mooi bij...





TROOSTGEDICHT Sometimes


Sometimes we need someone 
to simply be there. 

Not to fix anything, 
or to do anything in particular, 

but just to let us feel 

that we are cared for and supported.




bron: onbekend

UITSPRAAK van Elio

Een paar weken na het overlijden van Justin kijken we naar een programma op tv dat gaat over wat kinderen later, als ze groot zijn, willen doen.

'Niet iedereen wordt groot hè, je kunt ook doodgaan.'







Elio was toen net 6 jaar.



TROOSTONLINE The King's Gardens - Hou me vast

De film A Little Chaos geregisseerd door Alan Rickman (Harry Potter) met Kate Winslet, Matthias Schoenaerts, Alan Rickman himself en Stanley Tucci kreeg zulke slechte kritieken dat de titel na de pemière in Toronto werd veranderd in The King's Gardens om nog wat bezoekers te trekken.

Het verhaal klopt niet, Madame De Barra (Kate Winslet) schijnt helemaal niet bestaan te hebben, de opnames vinden plaats in Engeland en niet in Versailles en de romance is voorspelbaar. 

Gelukkig had ik geen recensie gelezen en vertrok blanco naar Versailles waar het verhaal zich afspeelt (1661). Lodewijk XIV laat tuinen ontwerpen door de briljante landschapsarchitect Le Nôtre, waar hij meer dan twintig jaar mee bezig is en waarvan de aanleg tientallen levens kostte. Le Nôtre heeft hulp en inspiratie nodig en voilá, daar is Kate alias Sabine De Barra.



Ik vind het een prachtige film!

De reden waarom ik er een blogpost aan wijd is de volgende dialoog tussen De Barra en Le Nôtre:


De Barra: Ze was het mooiste dat ik ooit heb gemaakt en ik heb haar gedood.

Le Nôtre: Wilde je dat ze stierf?

  Deed je het met opzet?

  Het was de schuld van je man, hij nam je dochter mee.

De Barra: Het was mijn schuld, ik liet haar met hem meegaan.

Le Nôtre: En als het niemands schuld is?

  En wat heb je aan schuldgevoel?
  Zoiets verwerken is al moeilijk genoeg.

  Meer kunnen we niet van onszelf verlangen. 

  Dat is genoeg.

  Wat kan ik doen om je te helpen?

De Barra: Hou me vast.




ACTUEEL Film KYAN wordt gerealiseerd (mede) dankzij crowdfunding!



Devin Stuiver was pas 5 jaar oud toen zijn broertje overleed. Nu, ruim 22 jaar later, wil hij weten hoezeer de dood van Kyan zijn karakter heeft beïnvloed. Daarom gaat hij een documentaire maken. 


Devin heeft samen met Baue van Leyden fimproductiebedrijf Spekkoper Films. De tijd is rijp om dit beladen onderwerp aan te pakken. Daar is geld voor nodig! Door middel van crowdfunding hoopten ze € 12.000 op te halen. En dat is gelukt, er is zelfs € 15.101 gedoneerd! De film gaat dus gerealiseerd worden.

Crowdfunding


"Het maken van een documentaire kost veel geld. Naast dat we zelf een grote investering doen, hebben we meerdere bedrijven bereid gevonden om ons te steunen. Voor het resterende bedrag hebben we crowdfunding opgestart bij Cinecrowd! Wij - en iedereen die bijdraagt aan de film en ons steunt op financiele of morele wijze - zijn vastbesloten een mooie, intieme, waardevolle documentaire te maken en hopen dan ook heel erg dat jullie ons willen steunen zodat we dit project tot een goed einde kunnen brengen."

Niet vanuit het standpunt van de ouders, maar vanuit de broer(s) en zus(sen)


"Met deze documentaire willen ze er zijn voor mensen die opgroeien of zijn opgegroeid in dezelfde situatie als Devin. Veruit de meeste literatuur en documentaires die over dit onderwerp gemaakt zijn, vertrekken vanuit het standpunt van de ouders. Aangetoond is dat dit rouwproces voor kinderen gecompliceerd is en er reële kansen bestaan dat dit verlies impact heeft op hun verdere leven. Een documentaire die dit blootlegt zou lotgenoten kunnen helpen dit bespreekbaar te maken en met deze situatie om te gaan."




TROOSTBOEK Verschil mag er zijn - Martine F. Delfos

Waarom zet het overlijden van je kind de relatie zo onder druk? Hoe kun je voorkomen dat je keihard uit elkaar groeit en nóg een verlies te verwerken krijgt, namelijk een echtscheiding?

In het boek Verschil mag er zijn van Martine F. Delfos, las ik een interessant antwoord op de eerste vraag: hormonen. Het overlijden van je kind is een zeer stressvolle gebeurtenis. Stress is in feite de toestand waarin men zich in geval van gevaar bevindt. Bij gevaar wordt in de hersenen een signaal afgegeven tot het produceren van (stress)hormonen en ontstaat in het lichaam een keten aan reacties. En dat heeft weer effect op ons gedrag. Mannen en vrouwen verschillen cruciaal op dit punt! Als je dit weet, kun je anders gaan handelen en elkaar aanvullen in plaats van afstoten en misschien een echtscheiding voorkomen.

Ik heb een paar alinea's uit het boek overgenomen en een paar stukjes samengevoegd. Neem even de tijd om ze te lezen, het is de moeite waard!

Stress drijft mannen en vrouwen uit elkaar

Wanneer mensen een belangrijke stress meemaken, vertonen ze hun voorkeursgedrag sterker. Dat betekent in een relatie dat het gedrag heel verschillend kan zijn onder verschillende omstandigheden. Door dit verschil in handelen van mannen en vrouwen bij stress serieus te nemen, kunnen we een aantal problemen tussen mannen en vrouwen beter begrijpen. We zien dit patroon (versimpeld tot: werken versus praten) vaak ontstaan wanneer mannen en vrouwen zich in stressvolle situaties bevinden. De meest pijnlijke daarvan is misschien wel het verlies van een kind, waarschijnlijk de zwaarste rouw die een mens kent. Het risico voor echtscheiding blijkt in deze situatie zeer groot. De aanleiding voor de scheiding is het uit elkaar drijven van mannen en vrouwen door de aard van hun reactie op de pijn van het verlies. Vrouwen nemen het mannen kwalijk dat zij in het werk 'vluchten' en niet meer over hun kind praten.


Een vader die zijn kind verloren heeft vertelt dat hij niet aan 'die praatgroepen' meedoet. Ik moet het doseren, zegt hij. Na een gesprek kan ik op mijn werk twee dagen lang geen deuk in een pakje boter slaan.

Vrouwen kunnen vaak onvoldoende inzien dat werken een - zinvolle - strategie is voor de man om zijn pijn om het verlies te verlichten, zoals voor de vrouw het praten deze functie vervult. Het zijn twéé oplossingen voor het probleem, en niet één. In feite is het zelfs zo dat het twee stukjes zijn die samen de puzzel kunnen leggen.

Het is belangrijk om oog te hebben voor het feit dat het mannelijke gedrag ook een strategie is om niet ziek te worden, terwijl het door vrouwen vaak vertaald wordt als egoïstisch bezig zijn met hun eigen wensen, de vrouw in de steek laten en het verlies vergeten.

Mannen zeggen over hun vrouw in dergelijke situaties vaak: Ze blijft erover bezig, ze blijft erover praten, dat is niet goed, daar wordt ze ziek van. En hij heeft gelijk. De vrouw wordt ziek omdat het praten zittend gebeurt en er te weinig adrenaline wordt omgezet, die de man met zijn activiteiten wel omzet. De vrouw zegt: Hij vlucht in zijn werk; hij komt zichzelf nog wel tegen. En ook zij heeft gelijk. De man 'gebruikt' de adrenaline door zijn werken, maar hij bewerkt ondertussen niet het probleem en zo wordt hij overvallen wanneer hij door omstandigheden (werkeloosheid, pensioen) niet meer kan werken. De stress komt dan onbewerkt bloot te liggen en binnen korte tijd wordt de man vaak ernstig ziek.

ACTUEEL: Tommy Wieringa geeft woorden aan verdriet


Deze post staat vandaag, 13 oktober 2017, op de website van het AD.

Het lichaam van de 25-jarige Anne Faber is gisteren na een zoektocht van dertien dagen gevonden. Het ging de afgelopen dagen zoveel over de verdachte, dat we Tommy Wieringa vroegen iets te schrijven over het slachtoffer.


Iemands dochter

'We zijn voorzichtig met onze dochters. We fietsen met ze naar school, we roepen dat ze rechts van de weg moeten blijven en niet zo moeten slingeren. We brengen hun vriendinnetjes veilig thuis, zoals ook onze eigen dochters veilig thuisgebracht worden. We hangen ze waarschuwingen om als sieraden – niet voor het boze oog maar voor mannen, vooral mannen. In het leven van onze dochters is de gewelddaad vaak een man. Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en daders.

We zijn voorzichtig met onze dochters.

Maar ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen. Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op, zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op.

Zij zijn allang blij dat ze van onze zorgen zijn verlost. De waarschuwingen, de bezweringen, al die scenario’s. Ze willen vrij zijn en onbezorgd. Zo moeten ze door de wereld kunnen fietsen, en schuilen voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht.

We zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.'

anne-faber
Anne Faber

ACTUEEL Lieve Tijn - brief van Youp van 't Hek


Lieve Tijn, 

Hier een brief van je vriend Youp. Een moeizaam epistel, want het huilen staat me nader dan het schrijven. Maar ik wil deze brief aan je kwijt. Sterker nog: ik moet hem schrijven. Omdat ik je wil bedanken voor alles wat jij als zesjarig mannetje deze oude cabaretier hebt geleerd.

Het begon in december toen je samen met je vader aan de brievenbus van Het Glazen Huis klepperde. Je bood aan om nagels te gaan lakken. In ruil voor geld. Geld voor het Rode Kruis. Voor kinderen met longontsteking. Terwijl je zelf ziek was. Doodziek. Geen longontsteking. Sinds mei wist je dat je kansloos was. Maar daar had je letterlijk lak aan.

Een paar dagen later hoorde ik jouw dokter op de radio en hij legde kalm uit wat hersenstamkanker precies inhoudt. Ik huiverde en een paar weken later zat ik bij hem in de VU. Omdat ik iets wilde doen. Iets moest doen. Kwam door jou kleine held. Ik wilde ook nagels lakken. Maar dan op mijn manier.

Dankbaar dat je me iets heel belangrijks geleerd hebt, namelijk dat je stinkend rijk wordt als je iets voor niets doet.

Al gauw had ik een groep vrienden en kennissen bij elkaar voor een actie. Nog nooit heb ik een club aardige mensen zo idioot hard zien werken. Aan filmpjes, muziekjes, radiospotjes, televisiecommercials, nagellakpotjes en alles wat bij zo’n actie komt kijken. We wilden een miljoen voor een speciale robot die als enige de ingewikkelde medicijnen aan dit soort patiëntjes veilig kan toedienen. Het eerste geld voor het financieren van de potjes hadden we snel bij elkaar. Gewoon al mijn radeloos rijke vrienden benaderd. En dat zijn er best veel. Niemand weigerde. Oké eentje. Die schreef een chagrijnige brief. Maar verder geen wanklank. Kwam door het toverwoord Tijn. Je was de held van iedereen. Zonder dat je het zelf wist heb je zoveel mensen geïnspireerd. Zelfs keiharde zakenmensen werden als was bij het horen van je naam en verdubbelden de toegezegde donatie.

Toen kon de echte actie beginnen. De titel was lakdoortijn.nl! Tientje voor Tijn. In ruil kreeg iedereen een potje nagellak in een van jouw vier lievelingskleuren. Ik twitterde mij een tennisarm, vertoonde me net als ambassadrice Wendy van Dijk een paar keer op de televisie en we zagen met zijn allen hoe het miljoen gestaag dichterbij kwam. Allemaal door jou lieve Tijn. Door jou en niemand anders. Jouw instelling. Jouw les aan ons hoe we in het leven horen te staan.

Ook Radio 3FM deed nog een keer fanatiek mee en donderdagmiddag rond twaalven haalden we het beoogde streefbedrag. Een miljoen dus.

Champagne? Nee. Ik zat op een Frans strandje en zag in de branding van de oceaan allemaal kinderen spelen. Kinderen van zes, zeven jaar oud. Allemaal Tijntjes. Likkend aan een waterijsje, druk met een schep in de weer, fanatiek achter een bal aan. Zo speelde jij een jaar geleden ook nog lieve Tijn.

Ik dacht aan een paar weken eerder. De laatste keer dat we elkaar zagen en jij mij alle roofvogels leerde. En dat ik prikloze Fanta voor je mocht halen. En dat alle mensen bij alle speeches moesten janken. Om jou lieve Tijn. En om je ouders en je broertje. Om alles.

Toen ik vrijdagochtend vroeg hoorde dat je was overleden dacht ik maar één ding: de schat heeft het zelf geregisseerd. Zijn miljoen voor zijn vriendjes en vriendinnetjes is binnen. Dus vond je dat je wel kon gaan.

Ik vroeg me even later af of de hemelpoort een brievenbus heeft en of jij, mijn kleine held, daar hebt staan klepperen en hebt aangeboden om alle nagels te lakken. Ook die van god zelf.

En misschien heb je de klauwtjes van god al gekleurd. Wat waren zijn of haar voorkeuren? Rood? Blauw? Of kon het God gewoon niks schelen?

Heb je terwijl je god lakte nog kunnen vragen waarom jij hier zo vroeg weg moest van de aarde? Je hebt toch niks misdaan? Integendeel zou ik willen zeggen. En heb je aan god kunnen vragen hoe hij of zij eigenlijk heet? Jaweh? God? Allah? Of gewoon Kees?

Lieve Tijn, ik ga je missen en ik ben je dankbaar. Dankbaar dat je me iets heel belangrijks geleerd hebt, namelijk dat je stinkend rijk wordt als je iets voor niets doet.

Lieve wonderheld van ons allemaal, we gaan je nooit, maar dan ook nooit vergeten.