ACTUEEL Lieve Tijn - brief van Youp van 't Hek


Lieve Tijn, 

Hier een brief van je vriend Youp. Een moeizaam epistel, want het huilen staat me nader dan het schrijven. Maar ik wil deze brief aan je kwijt. Sterker nog: ik moet hem schrijven. Omdat ik je wil bedanken voor alles wat jij als zesjarig mannetje deze oude cabaretier hebt geleerd.

Het begon in december toen je samen met je vader aan de brievenbus van Het Glazen Huis klepperde. Je bood aan om nagels te gaan lakken. In ruil voor geld. Geld voor het Rode Kruis. Voor kinderen met longontsteking. Terwijl je zelf ziek was. Doodziek. Geen longontsteking. Sinds mei wist je dat je kansloos was. Maar daar had je letterlijk lak aan.

Een paar dagen later hoorde ik jouw dokter op de radio en hij legde kalm uit wat hersenstamkanker precies inhoudt. Ik huiverde en een paar weken later zat ik bij hem in de VU. Omdat ik iets wilde doen. Iets moest doen. Kwam door jou kleine held. Ik wilde ook nagels lakken. Maar dan op mijn manier.

Dankbaar dat je me iets heel belangrijks geleerd hebt, namelijk dat je stinkend rijk wordt als je iets voor niets doet.

Al gauw had ik een groep vrienden en kennissen bij elkaar voor een actie. Nog nooit heb ik een club aardige mensen zo idioot hard zien werken. Aan filmpjes, muziekjes, radiospotjes, televisiecommercials, nagellakpotjes en alles wat bij zo’n actie komt kijken. We wilden een miljoen voor een speciale robot die als enige de ingewikkelde medicijnen aan dit soort patiëntjes veilig kan toedienen. Het eerste geld voor het financieren van de potjes hadden we snel bij elkaar. Gewoon al mijn radeloos rijke vrienden benaderd. En dat zijn er best veel. Niemand weigerde. Oké eentje. Die schreef een chagrijnige brief. Maar verder geen wanklank. Kwam door het toverwoord Tijn. Je was de held van iedereen. Zonder dat je het zelf wist heb je zoveel mensen geïnspireerd. Zelfs keiharde zakenmensen werden als was bij het horen van je naam en verdubbelden de toegezegde donatie.

Toen kon de echte actie beginnen. De titel was lakdoortijn.nl! Tientje voor Tijn. In ruil kreeg iedereen een potje nagellak in een van jouw vier lievelingskleuren. Ik twitterde mij een tennisarm, vertoonde me net als ambassadrice Wendy van Dijk een paar keer op de televisie en we zagen met zijn allen hoe het miljoen gestaag dichterbij kwam. Allemaal door jou lieve Tijn. Door jou en niemand anders. Jouw instelling. Jouw les aan ons hoe we in het leven horen te staan.

Ook Radio 3FM deed nog een keer fanatiek mee en donderdagmiddag rond twaalven haalden we het beoogde streefbedrag. Een miljoen dus.

Champagne? Nee. Ik zat op een Frans strandje en zag in de branding van de oceaan allemaal kinderen spelen. Kinderen van zes, zeven jaar oud. Allemaal Tijntjes. Likkend aan een waterijsje, druk met een schep in de weer, fanatiek achter een bal aan. Zo speelde jij een jaar geleden ook nog lieve Tijn.

Ik dacht aan een paar weken eerder. De laatste keer dat we elkaar zagen en jij mij alle roofvogels leerde. En dat ik prikloze Fanta voor je mocht halen. En dat alle mensen bij alle speeches moesten janken. Om jou lieve Tijn. En om je ouders en je broertje. Om alles.

Toen ik vrijdagochtend vroeg hoorde dat je was overleden dacht ik maar één ding: de schat heeft het zelf geregisseerd. Zijn miljoen voor zijn vriendjes en vriendinnetjes is binnen. Dus vond je dat je wel kon gaan.

Ik vroeg me even later af of de hemelpoort een brievenbus heeft en of jij, mijn kleine held, daar hebt staan klepperen en hebt aangeboden om alle nagels te lakken. Ook die van god zelf.

En misschien heb je de klauwtjes van god al gekleurd. Wat waren zijn of haar voorkeuren? Rood? Blauw? Of kon het God gewoon niks schelen?

Heb je terwijl je god lakte nog kunnen vragen waarom jij hier zo vroeg weg moest van de aarde? Je hebt toch niks misdaan? Integendeel zou ik willen zeggen. En heb je aan god kunnen vragen hoe hij of zij eigenlijk heet? Jaweh? God? Allah? Of gewoon Kees?

Lieve Tijn, ik ga je missen en ik ben je dankbaar. Dankbaar dat je me iets heel belangrijks geleerd hebt, namelijk dat je stinkend rijk wordt als je iets voor niets doet.

Lieve wonderheld van ons allemaal, we gaan je nooit, maar dan ook nooit vergeten.


ACTUEEL Brief aan Justin voor de website van Ik mis je

Bij het televisieprogramma Ik mis je horen sinds september 2016 ook een website en een Facebook-pagina met daarop onder andere brieven, artikelen en ervaringsverhalen. Aan mij de vraag of ik voor de rubriek ‘Brief aan…’ iets wilde schrijven. 'Bijvoorbeeld over hoe jullie band was, hoe u verder bent gegaan na het verlies, of wat u hem of haar nog graag zou willen vertellen.' Een brief aan Justin dus.

Eerlijk gezegd was ik niet meteen enthousiast. Ik heb al zoveel geschreven. Over hem, aan hem. Wat viel er nog toe te voegen? Elk jaar schrijf ik een paar regels in Het boek Justin. Een prachtig handgemaakt liber amicorum dat hij van opa en oma heeft gekregen. Welgeteld 23 bladzijden zijn gevuld tijdens zijn leven, de overige bladzijden na zijn overlijden. Gedurende de dagen dat hij thuis opgebaard lag hebben veel mensen er iets in geschreven. Maar ook in de jaren erna. Ik heb er brieven, gedichten en een paar kaarten in geplakt. En ik schrijf dus elk jaar op zijn sterfdag en zijn verjaardag. Het is een heel bijzonder en intiem boek. Iedereen mag het lezen, maar de inhoud blijft offline.

Ineens herinnerde ik mij een brief die ik voor het magazine to Be had geschreven. Een brief aan Justin. Dat bleek in 2012 geweest te zijn. Ik herlas hem en dacht: ik zou nu exact hetzelfde schrijven. Waarom deze brief niet plaatsen? Dat vond de redactie ook! En nu staat de brief dus op de website van Ik mis je. Met een van mijn meest dierbare foto's, genomen ongeveer een week voor zijn overlijden. Voor het eerst online


TROOSTMUZIEK Kom maar bij mij - Do



Kom maar bij mij
dan zet ik alles opzij
Kom maar bij mij
huil lekker uit
en laat je tranen vrij

Zeg maar even niets
laat je ongedwongen gaan
stort je hart maar uit
en maak een einde aan je pijn

Kom maar bij mij
slik nou je tranen niet door
want als je je uit hier zo bij mij
lucht dat je even op
Dus kom maar even hier
en vertrouw me nou maar blind
open als een kind
misschien vergeet je je verdriet

Hou me maar vast
en vertel me wat er is
ga je verdriet niet uit de weg
Kom maar bij mij
voel je maar vrij
als je je pijn met me deelt
Kom maar bij mij
ik droog je tranen
als je je openstelt

Praat maar van je af
wat er met je is gebeurd
alles kan ik aan
Dus als je wilt schuilen
kom maar bij mij

Ik doe alles om je te troosten
wil een vriend voor je zijn
Ik doe alles om je te helpen
ja dan deel ik de pijn

Kom maar bij mij
kom in m'n armen

Echt ik voel zo met je mee
Kom maar bij mij
als je kunt delen
huilen we met z'n twee
Praat maar van je af
wat er met je is gebeurd
alles kan ik aan

Dus als je wilt schuilen
als je wilt huilen
kom maar bij mij
als je wilt schuilen kom maar bij mij

Van Marco Borsato

TROOSTGEDICHT Winter - Herman de Coninck



Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw ligt is er hoop.


Herman de Coninck

TROOSTBOEK Het meesterstuk - Anna Enquist

Ellen?
Ja?
Denk jij nog vaak aan Saar?
Ellen zucht. Een vraag waar geen antwoord op bestaat. Ja, altijd. Nee, nooit. Zonder aan haar te hoeven denken heb ik haar altijd bij me. Het gemis is een hemd dat ik nooit uit kan trekken, ik kan niet ophouden een moeder van een dode dochter te zijn. Diep van binnen ben ik aangetast. Een conditie. Een toestand. Het is zoals ik ben. Ik, dat ben ik met haar, met het gebrek aan haar.





(bladzijde 294 - 295)
Uitgeverij de Arbeiderspers, 1994, ISBN 9029515473



TROOSTMUZIEK Down by the water - Amy Macdonald



Meet me down by the river
Meet me down by the sea
Hours and hours, and days go by
It's still a new way for me

I love the way your hair blows in the wind
I love the feel on my skin on your skin
Don't ever change, don't ever fall by the way

Cause I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day

I tried to call you but you didn't hear
Darkened feeling what you're doing here
Where's your baby? Where's your girl?
Out in the water, out in the world

I love the way your hair blows in the wind
I love the feel on my skin on your skin
Don't ever change, don't ever fall by the way

Cause I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day

Wait for me down in the water
Wait for me down in the water
Wait for me down in the water
Wait for me down in the water

Cause I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day
Yes, I'll meet you down by the water
again some day

Van het nieuwe album Under stars dat in februari 2017 uitkomt.


ACTUEEL Wereldlichtjesdag 2016

Elke tweede zondag van december is het Wereldlichtjesdag. Om 19.00 worden kaarsen over de hele wereld aangestoken om overleden kinderen te herdenken. Een mooi moment om even stil te staan bij het boek Mijn optimistje - overleven na de dood dat donderdag 15 december uitkomt.

Angela Brandsma (41) heeft het geschreven. 'Het begon als een blog om mensen op de hoogte te houden en het ontwikkelde zich geleidelijk tot een onmisbare uitlaatklep voor mijn emoties.' Angela is single. Via een donor werd ze moeder van George. George is helaas maar drieënhalve week oud geworden. Hij wordt op 6 november 2015 met een keizersnee gehaald, na een zwangerschap van 36 weken. Op 30 november overlijdt hij in haar armen.

Direct nadat ze bevallen was, stroomden de berichten binnen. Ze is gaan bloggen om iedereen van informatie te kunnen voorzien. 'Ik schreef hoe ik het beleefde. Soms meerdere keren per dag. Mensen deelden het en volgden me, ik had dagen met meer dan 1400 lezers. In het begin was ik mij daar helemaal niet bewust van. Ik was bezig met mijn zoon en vocht met hem voor zijn leven. Na zijn overlijden ben ik doorgegaan met schrijven. Ik wilde het verhaal 'afmaken'. Het schrijven hielp, het is een manier om erkenning te krijgen en herkenning te bieden.'

Het boek is een bundeling van gepubliceerde en ongepubliceerde blogposts. 'Natuurlijk vind ik het spannend. Het is een rauw verhaal. Persoonlijk en taboedoorbrekend. Ik ken geen andere single moeders van een overleden (donor)kind. Uit de vele reacties op mijn blogs blijkt dat mensen er steun uit halen. Dat is ook de reden om er een boek van te maken. Mensen willen het graag als één geheel lezen. Misschien kan ik er wat begrip mee kweken. En ik ben blij dat iedereen George op deze manier kan leren kennen!'

Het boek is te bestellen via: mijnoptimistje.nl en is vanaf 15 december verkrijgbaar bij Van der Velde boeken in Sneek (de woonplaats van Angela) en het UMCG.

GASTBLOG van de moeder van Cato


Ik ben niet zozeer te druk in tijd maar er komt wel veel mijn hoofd binnen en dat moet ook allemaal weer bezinken. Daarom voelt het soms wel als druk-druk-druk. Maar tegelijk heb ik dat nodig, want zonder geestelijke afleiding word ik echt depressief.

Ik kon vroeger altijd heerlijk 'niks doen'. Dat kan ik sinds Cato overleed niet meer. Ik moet altijd afleiding hebben voor mijn geest. Altijd iets lezen, tv kijken, praten, mailen. In de auto moet de radio aan, als ik strijk staat de tv aan, op de fiets zit ik op mijn telefoon te turen enzovoort. Mijn geest mag niet gaan dwalen. En dat doet ie natuurlijk toch, ha ha, al is het maar tijdens het lopen van de auto naar de voordeur. En als ik dan ik bed lig, dan begint het gemaal natuurlijk pas echt. Dus ik zorg dat ik zo moe en afgedraaid mogelijk naar bed ga. Dan val ik hopelijk in slaap voordat het grote gemis-circus weer op volle toeren begint te draaien en me wakker houdt.

Ik snap wel dat ik hier nog 'iets' mee moet. Maar goed, daar moet ik nog een beetje moed voor verzamelen (waar ben ik bang voor?).

Zin in het leven... nee, niet echt. I'll fake it till I make it. Ik bedoel het niet heel dramatisch hoor. Zo is het nou eenmaal. En als ik dan zo'n behoefte heb aan afleiding, dan kan ik maar beter iets zinvols doen zoals twee opleidingen tegelijkertijd volgen. Heb ik er tenminste nog iets aan.


Cato is in augustus 2012 overleden aan een zeldzame ziekte die zich
enkele maanden eerder openbaarde. Ze is zeven jaar geworden.


ACTUEEL 26 november bijeenkomst voor ouders van een overleden kind (OOK) in Den Haag

Zaterdag 26 november is er weer een bijeenkomst voor ouders van een overleden kind in Den Haag, georganiseerd door OOK, Ouders Overleden Kind.

"Je kind verliezen. Alleen als je het zelf meemaakt, kun je begrijpen hoe dat is. Tijdens de inloopmiddag kun je in contact komen met andere ouders die een kind verloren hebben. Wij helpen onszelf en elkaar bij dit immense verdriet. Herkenning, troost en perspectief vormen het uitgangspunt. Je kunt terecht met je verhaal, keer op keer. Alleen luisteren mag ook. Altijd informeel en veilig. Wanneer jij er behoefte aan hebt."

Datum
zaterdag 26 november

Tijd
14:00 - 16:00 uur (zaal open om 13.30 uur)

Locatie
Inloophuis Haaglanden
Mexicosingel 52
Den Haag

Elk ouder is welkom, ook als je geen lid bent van OOK.





ACTUEEL Ik mis je op NPO2 met een item over Justin

Ik mis je, EO, voor ouders van een overleden kind
Meer dan een jaar geleden benaderde de EO mij. Of ik mee wilde doen aan het programma Bakkie Troost. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel en het leek mij dus geen goed idee om over Justin te vertellen met een camera op mij gericht. Nou vind ik dat sowieso geen goed idee. Het vertellen wel, maar het vastgelegd worden niet. En mezelf terugzien al helemaal niet.

Maar ik heb een bescheiden missie: af en toe aandacht besteden aan het zijn van een ouder van een overleden kind. Dat is namelijk niet zo makkelijk. Hoe moeilijk dat is, weten alleen ouders van een overleden kind. Dat kan niemand anders zich voorstellen. Gelukkig maar. Want dat hoeft ook niet. Je hoeft het niet zelf meegemaakt te hebben om te kunnen troosten. En troost hebben ouders van een overleden kind nodig. Een fijne, eenvoudige vraag is: "Vertel eens wat over je kind."

Ouders van een overleden kind hebben het ook nodig om serieus genomen te worden. Ze zijn minder kwetsbaar dan je denkt. Spaar ze niet te veel, vertel over de dingen die jou bezighouden, ook al lijken dat mini-problemen in vergelijking met zo iets groots als de dood van een kind. Als je die vergelijking namelijk steeds maakt, vertel je zelden nog wat. Dat is pas erg. Daarmee sluit je de ouder buiten. En de ouder voelt zich al zo losgerukt uit het normale leven.

Dus daarom heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb Hella van der Wijst op een mooie middag in juli bij het grafje van Justin verteld over hem en mij en ons, met een cameraploeg op een paar meter afstand. Ik heb geen idee wat ik allemaal gezegd heb en vind het doodeng om zaterdag naar Ik mis je te kijken (zo heet het programma nu). Maar ik heb het met liefde gedaan voor alle ouders van een overleden kind en hun naasten.

PS: dank Hella, Marlien en het team voor de mooie middag. Jullie waren heel respectvol en warm!


Ik mis je, zaterdag 15 oktober, 18.35, NPO2 (klik op deze link om de aflevering te bekijken. Het tweede item begint op 6.40 minuut en is het item over Justin)