INTERVIEW met de moeder van Michaël THEMA : gelukkig zijn

Vijf dagen voor zijn geboorte werd er in het ziekenhuis geconstateerd dat zijn hartje niet meer klopte. Michaël is niet levend op deze aarde geweest. Niemand, behalve ik, heeft hem meegemaakt. Dat maakte het verdriet heel eenzaam. Daardoor kon ik het ook niet écht delen met de mensen om mij heen. Ik heb dat verdriet heel lang vastgehouden. Ik kon en wilde Michaël niet loslaten. Mijn kind! Alsof mij dat een soort zekerheid van bestaan gaf, een identiteit. Want ik was 'die moeder van dat overleden kind - maar kijk eens hoe moedig en krachtig ze haar leven weer oppakt'. Als ik dat losliet, dacht ik, was ik niets meer. Ik had zoveel meegemaakt - mijn relatie was vier maanden na de bevalling gestrand en ik moest dus een nieuw bestaan opbouwen met een kleuter - mensen moesten mij wel aardig vinden.

Het heeft misschien wel tien jaar geduurd voordat het verdriet niet meer zo schrijnend was. De buitenwereld heeft daar overigens niet veel van gemerkt. Ik zorgde ervoor dat ik er stralend uitzag, trok mijn mooiste jurk aan, ging sporten en op dieet. Want ik besefte óók dat ik wilde leven, dat ik er nog was en dat mijn kind mij nodig had. Eigenlijk 'mag' ik mezelf pas sinds kort zien zoals ik ben: een mooie, zelfstandige vrouw die haar leven op de rit heeft en haar hart volgt. Met een allergeweldigste vriend en een fantastische zoon. Ik ervaar wel degelijk de sprankeling en energie van hier op aarde zijn. Ik doe werk dat helemaal bij mij past. Mijn vriend is mijn grote liefde. Ik hoef niet meer krampachtig vast te houden aan Michaël. Hij mag zijn wat of wie of waar hij ook is. Hij is een bijzonder deel van mij. Net als mijn grote zoon. Maar dan anders. Mijn grote zoon mag naast mij staan. Michaël is een prachtige vlinder die af en toe op mijn schouder komt zitten.


Fragment uit het interview met de moeder van Michaël, Esther van Beek, gehouden op 28 maart 2013. Michaël is in januari 2000 doodgeboren. Zijn broertje was toen drieënhalf jaar oud.


INTERVIEW met de moeder van Thijs THEMA : gelukkig zijn

De artsen zeiden dat Thijs nog een paar weken, hooguit een paar maanden te leven had. Er viel niets te behandelen. We waren gebroken. Intens verdrietig en verbijsterd. De grond was onder ons weggeslagen. Ik wilde hem alleen maar vasthouden.

Stichting Doe Een Wens kreeg het voor elkaar dat Thijs met dolfijnen mocht zwemmen. Binnen anderhalve week hadden ze het geregeld, terwijl dat gewoonlijk bijna een half jaar kost. Toen dat bericht kwam had ik een helder moment. Ik dacht: ik kan grienend in een hoekje blijven zitten of ik kan genieten van elke seconde dat hij nog bij ons is. En dat laatste heb ik gedaan. Op het moment dat je ruimte kunt geven aan alles wat er is, lukt dat op de een of andere manier. Elk knuffeltje was kostbaar, ik genoot van het op de rand van de zandbak zitten kijken naar mijn spelende kinderen.

Thijs kreeg een soort wijsheid over zich. Hij mocht de hele wereld hebben, maar hij koos voor lieve mensen om zich heen. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht, hadden veel aandacht voor elkaar. Familie en vrienden stonden dicht bij ons. We voelden ons gedragen.

Op een gegeven moment kon hij niet meer praten, niet meer lopen, niet meer eten en stopte met ademen.
Hij was op.

Ik kon onder mijn dekbed gaan liggen en er nooit meer onder vandaan komen. Maar ik geloofde niet dat het de bedoeling was dat wij door Thijs' overlijden ons leven op zouden moeten geven. Ik had - en heb nog steeds - de onwrikbare overtuiging dat niets voor niets is. Elke gebeurtenis is er om jou iets te leren. Voor mij was dat om een diep diep verdriet te leren overwinnen en door te gaan.

Het heeft mij geholpen om te kijken naar welke overtuigingen mij helpen en welke mij belemmeren. Ik heb besloten om van het leven te maken wat ervan te maken valt. Ik weiger om mij door angst te laten leiden. Ik kan alleen maar in vertrouwen leven. Vertrouwen dat ik alles wat op mijn pad komt aan kan.

Het gaat goed met mij. Ik doe de dingen waarvan mijn hart gaat zingen, vervul mijn dromen en help anderen om hún dromen te verwezenlijken. Ik was al op het pad van 'zelfonderzoek' voordat Thijs ziek werd. Het is verdiept door zijn ziekte en zijn overlijden. Het wordt nooit meer zoals vroeger omdat ik wezenlijk veranderd ben door deze ervaringen. Ik ben ook gegroeid, wijzer, rijper en rijker geworden. Ik ben dankbaar dat Thijs bij ons is geweest en voor wat hij ons gebracht heeft.


Fragment uit het interview met de moeder van Thijs, Ellen Steendijk - Pels, gehouden op 18 maart 2013.
In juni 2000 wordt bij Thijs een hersentumor geconstateerd in een vergevorderd stadium. Thijs overlijdt in september 2001. Hij is 11 jaar geworden. Zijn broertjes waren toen 8 en 4.

GASTBLOG van de moeder van Lucas


Het was inderdaad bar koud de afgelopen week. Vandaag gelukkig weer wat warmer. Ik vind het fijn om naar buiten te kunnen, vooral met Jasper. Als we heel de dag met slecht weer binnen zitten, zoals afgelopen zaterdag, voel ik me helemaal ellendig. Het verbaast me eigenlijk soms dat ik redelijk normaal functioneer en niet als een hoopje ellende op de bank lig (althans niet constant). Dat is ook iets wat ik op jouw blog las. Kennelijk hebben we een kracht in ons om toch door te gaan.

Mijn uren op het werk zijn weer wat uitgebreid tot drie halve dagen. Op mijn werk kan ik me soms helemaal niet voorstellen dat ze er niet meer zijn. Ik leef mijn leven zoals voorheen, alles is hetzelfde, dezelfde mensen lopen nog overal rond maar Leon en Lucas zijn er niet meer. Ik weet dat het zo is, maar het blijft nog steeds moeilijk voor te stellen. Ook als ik naar de foto’s van het afgelopen jaar kijk... Gewoon niet te bevatten dat ze er niet meer zijn.

Het mooie weer heeft wel als nadeel dat de kinderen meer gaan buitenspelen. Dat vind ik moeilijk. Ik ben er nu wel een beetje aan gewend om de buurtkinderen waar Lucas mee speelde te zien, maar als ik ze samen op straat zie spelen is dat toch extra moeilijk.


Lucas is in augustus 2012 overleden tijdens een auto-ongeluk waarbij ook zijn vader Leon omkwam. 
Zijn broertje Jasper (3 jaar) en zijn moeder hebben het ongeluk overleefd.
Lucas is 6 jaar geworden.



TROOSTBOEK Nooit is voor altijd - Kristof Devos & Claudia Jong


Op straat liepen de mensen met een boog om hen heen.
Of ze staken over.
'Zijn ze bang voor ons? vroeg de jongen.
'Niet voor ons,' zei mama, 'voor de dood.
Die dragen we een beetje bij ons.
Die zit in onze kleren.'
De jongen dacht aan de eekhoorn,
aan zijn vacht,
aan zijn oogjes.
Het is niet eng, dacht hij.





Davidsfonds Uitgeverij nv, 2013, ISBN 978 90 5908 472 8


ACTUEEL Ouders gezocht voor nieuw tv-programma

Als je iemand hebt verloren, wil je dat die niet wordt vergeten. Op dit moment maakt kick-off tv een pilot voor een nieuw tv-programma. Daarin kunnen mensen iemand in het zonnetje zetten voor hulp of steun in het verleden. Het is namelijk nooit te laat om iemand te bedanken.

Daarnaast wil kick-off tv met het programma ouders helpen iets te doen ter nagedachtenis van hun overleden kind. Dat kan van alles zijn, van een speciaal gecomponeerd lied tot een herdenkingstoernooi van de sportvereniging. Wilt u graag iets moois doen om uw kind te herdenken en vindt u het niet erg om uw verhaal voor de camera te vertellen? Neem dan contact op met Isabel@kick-off.tv

kick-off tv is een nieuw productiehuis dat is opgestart door een aantal zeer ervaren televisiemakers die het nu eens op hun eigen manier willen doen. 'We willen leuke en inhoudelijke programma's maken die positiviteit uitstralen. Dat betekent ook dat we mensen zorgvuldig en met respect behandelen.' (Robert Bulthuis redactie kick-off tv)