INTERVIEW met de moeder van Michaël THEMA : gelukkig zijn

Vijf dagen voor zijn geboorte werd er in het ziekenhuis geconstateerd dat zijn hartje niet meer klopte. Michaël is niet levend op deze aarde geweest. Niemand, behalve ik, heeft hem meegemaakt. Dat maakte het verdriet heel eenzaam. Daardoor kon ik het ook niet écht delen met de mensen om mij heen. Ik heb dat verdriet heel lang vastgehouden. Ik kon en wilde Michaël niet loslaten. Mijn kind! Alsof mij dat een soort zekerheid van bestaan gaf, een identiteit. Want ik was 'die moeder van dat overleden kind - maar kijk eens hoe moedig en krachtig ze haar leven weer oppakt'. Als ik dat losliet, dacht ik, was ik niets meer. Ik had zoveel meegemaakt - mijn relatie was vier maanden na de bevalling gestrand en ik moest dus een nieuw bestaan opbouwen met een kleuter - mensen moesten mij wel aardig vinden.

Het heeft misschien wel tien jaar geduurd voordat het verdriet niet meer zo schrijnend was.
De buitenwereld heeft daar overigens niet veel van gemerkt. Ik zorgde ervoor dat ik er stralend uitzag, trok mijn mooiste jurk aan, ging sporten en op dieet. Want ik besefte óók dat ik wilde leven, dat ik er nog was en dat mijn kind mij nodig had. Eigenlijk 'mag' ik mezelf pas sinds kort zien zoals ik ben: een mooie, zelfstandige vrouw die haar leven op de rit heeft en haar hart volgt. Met een allergeweldigste vriend en een fantastische zoon. Ik ervaar wel degelijk de sprankeling en energie van hier op aarde zijn. Ik doe werk dat helemaal bij mij past. Mijn vriend is mijn grote liefde. Ik hoef niet meer krampachtig vast te houden aan Michaël. Hij mag zijn wat of wie of waar hij ook is. Hij is een bijzonder deel van mij. Net als mijn grote zoon. Maar dan anders. Mijn grote zoon mag naast mij staan. Michaël is een prachtige vlinder die af en toe op mijn schouder komt zitten.


Fragment uit het interview met de moeder van Michaël, Esther van Beek, gehouden op 28 maart 2013. Michaël is in januari 2000 doodgeboren. Zijn broertje was toen drieënhalf jaar oud.

INTERVIEW met de moeder van Thijs THEMA : gelukkig zijn

De artsen zeiden dat Thijs nog een paar weken, hooguit een paar maanden te leven had. Er viel niets te behandelen. We waren gebroken. Intens verdrietig en verbijsterd. De grond was onder ons weggeslagen. Ik wilde hem alleen maar vasthouden.

Stichting Doe Een Wens kreeg het voor elkaar dat Thijs met dolfijnen mocht zwemmen. Binnen anderhalve week hadden ze het geregeld, terwijl dat gewoonlijk bijna een half jaar kost. Toen dat bericht kwam had ik een helder moment. Ik dacht: ik kan grienend in een hoekje blijven zitten of ik kan genieten van elke seconde dat hij nog bij ons is. En dat laatste heb ik gedaan. Op het moment dat je ruimte kunt geven aan alles wat er is, lukt dat op de een of andere manier. Elk knuffeltje was kostbaar, ik genoot van het op de rand van de zandbak zitten kijken naar mijn spelende kinderen.

Thijs kreeg een soort wijsheid over zich. Hij mocht de hele wereld hebben, maar hij koos voor lieve mensen om zich heen. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht, hadden veel aandacht voor elkaar. Familie en vrienden stonden dicht bij ons. We voelden ons gedragen.

Op een gegeven moment kon hij niet meer praten, niet meer lopen, niet meer eten en stopte met ademen.
Hij was op.

Ik kon onder mijn dekbed gaan liggen en er nooit meer onder vandaan komen. Maar ik geloofde niet dat het de bedoeling was dat wij door Thijs' overlijden ons leven op zouden moeten geven. Ik had - en heb nog steeds - de onwrikbare overtuiging dat niets voor niets is. Elke gebeurtenis is er om jou iets te leren. Voor mij was dat om een diep diep verdriet te leren overwinnen en door te gaan.

Het heeft mij geholpen om te kijken naar welke overtuigingen mij helpen en welke mij belemmeren. Ik heb besloten om van het leven te maken wat ervan te maken valt. Ik weiger om mij door angst te laten leiden. Ik kan alleen maar in vertrouwen leven. Vertrouwen dat ik alles wat op mijn pad komt aan kan.

Het gaat goed met mij. Ik doe de dingen waarvan mijn hart gaat zingen, vervul mijn dromen en help anderen om hún dromen te verwezenlijken. Ik was al op het pad van 'zelfonderzoek' voordat Thijs ziek werd. Het is verdiept door zijn ziekte en zijn overlijden. Het wordt nooit meer zoals vroeger omdat ik wezenlijk veranderd ben door deze ervaringen. Ik ben ook gegroeid, wijzer, rijper en rijker geworden. Ik ben dankbaar dat Thijs bij ons is geweest en voor wat hij ons gebracht heeft.


Fragment uit het interview met de moeder van Thijs, Ellen Steendijk - Pels, gehouden op 18 maart 2013.
In juni 2000 wordt bij Thijs een hersentumor geconstateerd in een vergevorderd stadium. Thijs overlijdt in september 2001. Hij is 11 jaar geworden. Zijn broertjes waren toen 8 en 4.

INTERVIEW met de moeder van Jip THEMA : gelukkig zijn

We hopen dat we nog een kindje krijgen. Dat houdt ons op de been. Maar ik ben ook al aan het bedenken hoe ons leven vorm gaat krijgen als er geen kind meer komt, want de kans is klein dat het lukt. En dan begint er een tweede rouwfase. Daar zullen we het allebei nog heel zwaar mee krijgen. Maar dan weten we wel hoe het leven eruit gaat zien. We moeten verder. Dat gaat wel lukken, ik zal niet voor een trein springen of zo.

Als er geen kind meer komt zal ik waarschijnlijk anders omgaan met geld. Ik geef het niet zo makkelijk uit. Maar als ik niet meer hoef te 'sparen' voor mijn kind, wat moet ik er dan mee? Dan koop ik die dure spijkerbroek, of die laarzen. En gaan we vaker dingen doen om van het leven te genieten, méér dan met Jip.

Ja, ik denk wel dat ik een ander mens ben geworden door het overlijden van Jip. Maar veel meer nog door zijn geboorte. Dat vond ik een enorme verandering. Daardoor ben ik een watje geworden, heel gevoelig. Ik vind alles erg. Ik kon een nacht wakker liggen van een bericht over een overleden kind. Nu ik weet wat die ouders voelen, heb ik er iets minder moeite mee. Raar eigenlijk.

We gaan keihard vechten om hier uit te komen. Het kan niet zo zijn dat ons leven ophoudt door het overlijden van Jip. Ik geloof niet dat dat de bedoeling is.


Fragment uit het interview met de moeder van Jip, gehouden op 9 november 2006.
Jip is in 2005 plotseling overleden toen hij 4 jaar en 8 maanden oud was. 
In september 2007 is zijn zusje geboren.

INTERVIEW met de moeder van Nini THEMA : gelukkig zijn

Ik denk dat het wel een jaar geduurd heeft voordat ik me weer op iets kon verheugen. Nog steeds moet ik mezelf af en toe toespreken om weer gelukkig te mogen zijn. Er zijn altijd confrontaties die iets losmaken. Dan duikt het schaduwrandje weer op. Bijvoorbeeld als een leeftijdgenootje van Nini een kind krijgt. Maar dat zijn fracties, momenten. Ik realiseer me dat we ontzettend geboft hebben dat we het zo goed hebben, zowel samen als met de kinderen. We zijn heel gelukkig met de kinderen. En we zijn heel gelukkig geweest met Nini. Hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken, zij heeft ons leven absoluut verrijkt. Vooral sinds de urn hier is voel ik me weer compleet.


Fragment uit het interview met de ouders van Nini, gehouden op 30 januari 2006.
Nini is door zuurstoftekort tijdens de geboorte ernstig gehandicapt geraakt.
Ze is in 1982 overleden toen ze bijna zes jaar oud was. Haar zusjes waren toen respectievelijk
1 en 2 jaar oud.

INTERVIEW met de moeder van Floris THEMA : gelukkig zijn

Wanneer ik me weer op iets kon verheugen? Toen mijn man z'n arm om mij heen sloeg en zei dat we zouden proberen om nog een kindje te krijgen. Mijn kinderen geven me veel kracht om vrolijk te kunnen zijn. Ik ben weer gelukkig. Ik kan weer lachen zonder me schuldig te voelen. Maar ik zal altijd angst blijven houden voor het verliezen van een kind. Ik ben vol in de stress op het moment dat er medisch gezien iets afwijkt van het normale.

We hebben Floris alle liefde en vreugde gegeven die we hadden. Dat gunnen we de andere kinderen ook. De vreugde van het leven. Daar gaat het om.


Fragment uit het interview met de moeder van Floris, gehouden op 6 februari 2006.
Floris is plotseling overleden in 2003. Hij is ruim twee jaar oud geworden. Als hij overlijdt is zijn jongste broertje acht maanden oud. Hij heeft een tweelingzusje. In augustus 2004 worden zijn tweelingbroertjes geboren.

INTERVIEW met de vader van Rosa THEMA : gelukkig zijn

Er zit een enorme rem op gelukkig zijn, zo voelt het. Ik betwijfel of ik het nog kan. Ik heb behoefte om de somberheid van me af te schudden, maar ik weet niet goed hoe ik dat moet doen. Misschien zit dat sombere gewoon aan mij vast. Ik zou eigenlijk wel een heel nieuw leven willen beginnen. Emigreren, of een nieuw huis kopen, een nieuw soort activiteit doen. Ik volg nu een video-opleiding. Dat is wel iets. Maar ik ben onzeker of ik het echt kan. Gisteren zag ik een interview met Kristien Hemmerechts. Zij heeft twee kinderen en een man verloren. Op de vraag hoe je daar overheen komt, zei ze: 'Er is maar een middel en dat is een nieuwe liefde.'

Het gaat beter met me, het groeit weer, maar het gaat heel langzaam. Ik heb veel meer dips dan vroeger en ik ben gevoeliger voor stress. Ik kan ontzettende woedeaanvallen hebben om niets; om het verliezen van een partijtje schaken op internet.


Fragment uit het interview met de vader van Rosa, gehouden op 16 oktober 2006.
Rosa is in 2003 plotseling overleden. Ze was toen bijna negen jaar oud. Haar broer was elf
toen ze overleed.

INTERVIEW met de vader van Ariëlle THEMA : gelukkig zijn

Ja, ik sta mezelf wel weer toe om gelukkig te zijn. Maar het overlijden van Ariëlle zal altijd mijn geluk kleuren. Er zit een zwart randje omheen. Ik heb lang onder mijn niveau gewerkt na haar dood. Het interesseerde me eigenlijk niet veel meer wat ik deed. Nu ben ik weer met mijn aandacht bij m'n werk. Ik hoef niets weg te drukken, ik kan er weer vol voor gaan. En het gaat goed. Ik word gewaardeerd, ik krijg promoties. Mensen zien dat ik toch wel wat kan. Dat geeft voldoening. Ik groei. Ik ben nog serieuzer geworden, ambitieuzer ook. Ik kijk toch anders naar sommige dingen, maar ik gedraag me niet als een oude kerel, ik voel me jong. Mijn voornemen? Waardeer elke dag, elk moment. Zorg dat je gelukkig bent, waar je ook bent en wat je ook doet. Als je alleen maar ongelukkig bent, wat heb je dan voor leven gehad?


Fragment uit het interview met de vader van Ariëlle, gehouden op 16 maart 2006.
Ariëlle is in 2002 plotseling overleden toen ze bijna zevenenhalve maand oud was.
In juni 2003 wordt haar broer geboren.