Natuurlijk keek ik toch naar B&B vol liefde, ondanks mijn stellige voornemen om dat niet meer te doen. Het nieuwe seizoen was vooral een herhaling van zetten en ik hád al een lijstje gemaakt van de meest gebezigde opmerkingen (Het is wat het is, Er is gewoon geen klik, Hij is niet leuk leuk, Hij stelt helemaal geen vragen, Het moet wel van twee kanten komen).
Iris verraste me. Op een gegeven moment moest ze afscheid nemen van een van haar mannen. Het was zijn keuze om ermee te stoppen en dat had hij tamelijk plompverloren meegedeeld. Iris bleef in haar atelier en liep niet met hem mee naar de auto. "Ik kies ervoor om hem niet uit te zwaaien. Ik kan gewoon niet mensen uitzwaaien. Dan word ik te verdrietig. En dat verdriet past soms niet bij dat moment. Dan moet ik mezelf even beschermen. Dat is een gat in mijn hart na het overlijden van mijn kind. Ik kan het gewoon niet. Ik vind afscheid nemen heel moeilijk."
En dat herken ik. Afscheid nemen doet pijn. En de mate van pijn hoort meestal niet bij dat specifieke afscheid. Het zit dieper.
Ik was net terug van een bezoek aan Elio in Kopenhagen. Hij studeert daar en we hadden ontzettend gezellige dagen gehad. Na thuiskomst was ik zo verdrietig, ik huilde om alles. Het is dat gat, het gemis. Maar ook iets als 'de andere kant van de medaille': bij intense vreugde voel ik óók verdriet, bij intense liefde ook pijn. En bij afscheid nemen stuwen die gevoelens omhoog en slaan je meedogenloos om je oren.





